อนเต็มด้วยกัน”
เสียงระบบดังขึ้นในศีรษะของปู้ฟางเพื่อเอ่ยเตือนเขา
ฉึก…ปู้ฟางรู้สึกราวกับถูกลูกศรวิ่งปักอก หนึ่งเดือน…แค่ข้าวผัดไข่จานเดียวใช้เวลาสอนหนึ่งเดือน โดยที่ตัวเขาต้องเป็นคนสอนเองเสียด้วย เด็กนี่มีฝีมือต่ำเตี้ยเรี่ยดินถึงเพียงนี้เชียวรึ
ดูเหมือนว่านางจะไม่เหมาะที่จะเป็นแม่ครัวฝึกหัด…หากเขาเลือกนาง เขาคงเหนื่อยตายก่อนจะทำสำเร็จแน่
“เอ่อ…เสี่ยวอี้ มาคิดดูอีกที ข้าว่าเจ้ายังเด็กเกินไปที่จะเข้าครัว กลับไปทำหน้าที่คนรักการกินเหมือนเดิมดีหรือไม่” ปู้ฟางกระแอมเบาๆ พลางกะพริบตาปริบขณะบอกโอวหยางเสี่ยวอี้
“นายท่านตัวเหม็น! แกล้งปั่นหัวข้ารึ!” โอวหยางเสี่ยวอี้โกรธเกรี้ยวเป็นอันมาก หมายความว่าอย่างไรกัน นายท่านตัวเหม็นกล้าปรามาสนางเช่นนั้นหรือ
ปู้ฟางลุกขึ้นยืนพลางยิ้มบาง ก่อนลูบศีรษะโอวหยางเสี่ยวอี้แล้วอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจ “ไม่ เจ้ายอดเยี่ยมแล้ว แต่เจ้ายังเด็กเกินไป”
“ข้าไม่สน ท่านบอกว่าจะสอนข้า…” โอวหยางเสี่ยวอี้เบ้ปากด้วยความโมโห นางตั้งเป้าเอาไว้ว่าจะต้องทำน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาเองให้ได้ นางจะทำสองชาม กินหมดชามหนึ่ง แล้วโยนอีกชามทิ้งไปก็ยังได้ เนื่องจากนางเป็นคนทำเอง จะทำอะไรกับมันก็ไม่ใช่กงการของคนอื่น
“อืม…เอาเช่นนี้ไหม เจ้ากลับบ้านไปทำข้าวผัดไข่มาให้ข้าลองชิมพรุ่งนี้หนึ่งชาม หากผ่าน ข้าจะรับเจ้าเป็นแม่ครัวฝึกหัดที่ร้าน และจะสอนเจ้าทำอาหาร”
ปู้ฟางบีบจมูกโอวหยางเสี่ยวอี้เบาๆ ทำให้เด็
