้นั่น…พวกเจ้ายังจะรออะไรอยู่อีกเล่า”
“นี่ เจ้ามู่เฉิง เพื่อผลประโยชน์ของทั้งเจ้ากับข้า อย่าคิดจะมาโป้ปดอะไรง่ายๆ ไม่เช่นนั้นเจ้าจะต้องได้สำนึกแน่!” ชายร่างหนาปรายตามองเจ้ามู่เฉิง หัวเราะเสียงเย็น จากนั้นก็ผิวปากออกมา ทันใดนั้นเสือดาวใต้ร่างก็กระโจนออกไปทันที
…
ตูม ตูม
เสียงระเบิดที่ดังติดต่อกันสะท้อนก้องไปทั้งนครหลวงอย่างไม่หยุดหย่อน แรงระเบิดน่าสะพรึงพัดพาทุกอย่างที่ขวางหน้าไปเสียสิ้น
ท่ามกลางพายุฝุ่นผง ร่างที่มือข้างหนึ่งจับข้อมือของมนุษย์อสรพิษไว้ก็พุ่งทะยานออกมา เมื่อเท้าเหยียบลงบนพื้นด้านนอกสวน อาหนี่ที่รออยู่ด้านนอกมาตลอดก็มีปฏิกิริยาทันที
“ไปเร็ว! เราต้องไปจากที่นี่ก่อน! แม่นางน้อยจะระวังหลังให้ เร็วเข้า!” อาจารย์อาอู๋ร้องตะโกน ใบหน้าคร่ำเคร่งเยียบเย็นไม่ต่างจากความเหน็บหนาวของราตรีกาล
ทันทีที่ได้ยิน ความเยียบเย็นก็พุ่งเข้าบีบรัดหัวใจของอาหนี่ ทว่าชายหนุ่มก็ไม่ได้พูดอะไร เขารวบรวมพลังปราณเที่ยงแท้ในร่างพลางทะยานตามหลังร่างของอาจารย์อาอู๋ไป
ภายในสวน เสียงระเบิดยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีสัญญาณจะเลิกรา สถานการณ์ดูเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิมเมื่อพลังงานกระบี่สะท้อนวาบไปทั่วสวนสวย มาถึงตอนนี้ทั่วทั้งนครหลวงต่างก็รับรู้ได้ถึงการต่อสู้ที่ดุเดือดครั้งนี้แล้ว
เหล่าผู้ฝึกตนขั้นนักพรตยุทธการหลายคนมายืนสังเกตการณ์การสู้รบที่น่าพรั่นพรึงอยู่เงียบๆ ในหมู่คนพวกนี้มีร่างในชุดแดงเพลิงที่
