ก้าในตำนานจริง อย่างน้อยก็น่าจะมีระดับเจ็ดแน่นอน หากร้านมีผู้ฝึกตนขั้นนักพรตยุทธการเฝ้าอยู่ เจ้ากล้าเดินดุ่มๆ เข้าไปโดยไม่ดูตาม้าตาเรือรึ”
หูอี้เฟิงถามด้วยสีหน้าจริงจังขณะบรรยายข้อมูลของร้าน เล่นเอาบรรดาฝูงชนตาโตเป็นไข่ห่าน
ผู้นำกองโจรลำดับเจ็ดตัวสั่นขึ้นมาทันที พับผ่าสิ… ไม่แปลกใจเลย หุ่นยนต์นั่นไม่ใช่ก้อนเศษเหล็กธรรมดาจริงๆ เสียด้วย! ไอ้หุ่นยนต์เวรตะไลนั่นสยบได้แม้กระทั่งขั้นนักพรตยุทธการ… ช่างน่าขนพองสยองเกล้าอะไรเช่นนี้!
“ดังนั้นการที่หมายเลขเจ็ดรอดชีวิตกลับมาได้ก็ถือว่าปาฏิหาริย์มากแล้ว” หูอี้เฟิงกล่าว
“พี่ใหญ่ แต่หากเราปล่อยไปง่ายๆ เช่นนี้ ข้าหมายเลขเจ็ดคนนี้คงยอมไม่ได้!” ผู้นำกองโจรลำดับเจ็ดกัดฟันกรอดพร้อมบ่นพึมพำ เมื่อนึกถึงการที่ตนเองต้องวิ่งแก้ผ้าทั่วเมืองจนทำให้รู้สึกอดสูเหลือทนนั้น เขาก็รู้สึกโกรธจนเลือดขึ้นหน้าอยากหาทางระบายออก
หูอี้เฟิงเดินวนทั่วห้องพร้อมเอามือไพล่หลัง ดวงตาหรี่เล็ก จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงสงบ “อย่างไรเสียเราก็ต้องแก้แค้นแน่นอน แต่จะบุ่มบ่ามไปไม่ได้… ช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม”
…
“สวรรค์ช่วย! ช่างน่ากลัวอะไรเช่นนี้… อสูรผีบ้าอะไรนี่!”
“แม่จ๋า! สิงโต! สิงโตกินคน!”
“นี่มันอสูรเวทสิงโตนี่ ตัวใหญ่อย่างกับอะไรดี…”
ราชสีห์โลกันตร์ตัวมหึมาเดินนวยนาดอยู่บนถนนสายหลักของนครหลวง เกือบทำให้หินทุกก้อนที่มันเหยียบลงไปร้อนระอุเป็นหลอมละลาย ดวงตาคมกริบมองจ้องไปที่บรรดามนุษย
