ฉิงขยายกว้างขึ้น เขาดูกระวนกระวายไม่น้อยทีเดียว
ตามบันทึกในหอสมุดของเกาะพุทธมหายาน ต้นตื่นรู้ทางห้าสายนั้นเป็นต้นไม้พลังปราณแสนวิเศษ ที่จะช่วยให้ผู้ฝึกตนระดับเจ็ดขั้นนักพรตยุทธการ ก้าวขึ้นไปสู่ระดับแปดขั้นเทพแห่งสงครามได้
แต่ต้นตื่นรู้ทางห้าสายนี้สูญพันธุ์ไปแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดมันจึงปรากฏขึ้นอีก… แถมยังไปโผล่ที่ร้านเล็กๆ ของฟางฟางเสียด้วย
“นี่เป็นข่าวที่กระจายออกจากวังหลวง พ่อครัวเงาหวังติ้งเป็นคนพูดด้วยตัวเอง… เช่นนั้นก็ควรจะเป็นเรื่องจริงขอรับ” เจ้ารู่เก๋อนวดหน้าอกตนเองเพื่อลดความรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกลง จากนั้นก็เอ่ยออกมาเพื่อยืนยัน
“ฮ่าๆๆ! สวรรค์เป็นใจแล้ว ปู้ฟางเอ๋ย ปู้ฟาง! อยู่ดีไม่ว่าดีก็ดันทะเล่อทะล่าไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนเอง! ดูเหมือนว่าตาแก่ผู้นี้แค่ต้องกระจายข่าวออกไปให้ทั่วทุกสารทิศเท่านั้น เมื่อเวลามาถึง ร้านโง่เง่าเล็กเหมือนรูหนูของเจ้าจะไปทานทนฝูงผู้ฝึกตนขั้นนักพรตยุทธการจากทั่วทุกสารทิศได้อย่างไรกัน บางที… พวกขั้นเทพแห่งสงครามก็อาจมาร่วมวงด้วยก็เป็นได้! พอถึงตอนนั้นข้าเองก็ไม่จำเป็นต้องกระดิกนิ้วทำอะไรแล้ว… เจ้าเละไม่เหลือซากแน่นอน!” เจ้ามู่เฉิงระเบิดหัวเราะลั่น
เมื่อเห็นเจ้ามู่เฉิงหัวเราะร่วนอยู่คนเดียว เจ้ารู่เก๋อก็ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเปิดปากพูด “ท่านพ่อขอรับ แต่ที่ทางเข้าร้านของปู้ฟางมีอสูรเวทระดับเก้าในตำนานนอนเฝ้าอยู่มิใช่หรือขอรับ…”
“อสูรเวทระดับเก้าในตำนานอะไร
