โกรธ… “หากอยากได้ความคิดเห็นจากเถ้าแก่ปู้ เหตุใดจึงไม่ไปใช้ครัวร้านเถ้าแก่ปู้เล่า… เหตุใดจึงมาข่มเหงรังแกผู้น้อยอย่างข้าเช่นนี้!”
เฉียนเป่าบ่นพึมพำแต่ก็ย่นคอทันทีที่เห็นดวงตาคู่งามซึ่งจ้องเขม็งมาของหนี่หยัน หลังจากที่นึกได้ว่าแม่นางคนงามตรงหน้านี้มีพลังปราณที่น่ากลัวเพียงใด เขาก็คิดได้ “ช่างมันเถิด คราวนี้ข้าจะจำใจทนก็แล้วกัน”
“ท่านช่างเป็นคนที่ยากหาใครเทียบเทียมเสียจริง ครัวของร้านข้าเป็นของท่านแล้วกันวันนี้!”
จากนั้นหนี่หยันก็เข้ายึดพื้นที่ครัวร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ด้วยความปีติยินดี เวลาผ่านไปสักพัก นางก็เดินถือกล่องอาหารออกมาแล้วก้าวอาดๆ อย่างมีความสุขไปที่ร้านของปู้ฟาง
เมื่อถังอิ่นเห็นว่าอาจารย์ของตนออกไปแล้ว ก็รู้สึกเลือกไม่ถูกว่าจะต้องหัวเราะหรือร้องไห้กับภาพที่เห็นดี เขาหยิบผลึกออกมาสองสามผลึกแล้วยื่นให้เฉียนเป่า เอ่ยขอโทษเจ้าของร้าน พลางรีบวิ่งตามอาจารย์ของตนเองไป
เฉียนเป่าเขย่าสิ่งที่อยู่ในมือเล็กน้อย เหลือบตาลงมองผลึก แล้วเม้มปากพร้อมเก็บผลึกเข้ากระเป๋าไป
“ดูเหมือนจะ… ไม่ขาดทุนแฮะ”
