ชายชรายืดคอจ้องมองเจ้าดำ ส่วนเจ้าดำก็มองกลับด้วยดวงตากลมโตของมัน
“ตาแก่นี่ว่าอย่างไรนะ น่าเสียดายจริงที่กลับนำมาให้สุนัขกิน เหมือนการโยนของขวัญจากเซียนเทพทิ้งไปในอากาศชัดๆ ช่างเสียของอะไรเช่นนี้อย่างนั้นรึ”
เจ้าดำเดือดดาลขึ้นมาทันที “แล้วเหตุใดสุนัขจะกินซี่โครงเปรี้ยวหวานไม่ได้ ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้เคยไปทำอะไรให้ตาแก่นี่ไม่พอใจรึ”
เจ้าดำแยกเขี้ยวแสยะใส่ชายชราอย่างดุร้าย ตรงระหว่างซี่ฟันมีซี่โครงเปรี้ยวหวานติดอยู่…
“ตาเถร เจ้าหมานี่ขู่ข้าเฉย เจ้าคำรามทำไม คงจะไม่กัดข้าหรอกใช่ไหม” ชายชราโบกพัดขนอสูรเวทปริศนาไปมาพร้อมหัวเราะลั่น
“อ้า แต่ช่างเสียของอะไรเช่นนี้ ซี่โครงเปรี้ยวหวานที่เป็นงานศิลปะนี่” ชายชราก้มลงมองซี่โครงเปรี้ยวหวานในชามที่โดนเจ้าดำสวาปามไปบ้างแล้ว จากนั้นก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วหันหลังเตรียมจากไป
แต่ทันทีที่ชายชราหันหลัง พลังรุนแรงร้ายกาจก็สาดเข้ามากดทับร่างของเขาไว้ ด้วยความที่เขาเพิ่งก้าวขาออกไปข้างหน้า ขาที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศก็พลันอ่อนยวบจนตัวแทบทรุดลงกองกับพื้น
รูม่านตาของชายชราหดแคบ พลางมองไปรอบตัวอย่างกระสับกระส่าย พลังรุนแรงน่ากลัวนี้… ถึงกับทำให้จิตวิญญาณของเขาสั่นสะท้าน แม้แต่ขั้นนักพรตยุทธการอย่างเขาก็ต้องแทบคุกเข่าลงหน้าร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้
หากเข่าเขาตกถึงพื้นจริง คงเป็นเรื่องที่น่าอายที่สุดเลยก็ว่าได้
เจ้าดำแลบลิ้นออกมาเลียอุ้งเท้าเล็กๆ น่ารักของมัน จากนั
