มากจริงๆ!” หลัวซานเหนียนเอ่ยขณะมองไปรอบๆ ร้านเพื่อหาที่นั่ง
“มานั่งกับพวกเราสิ” เซียวเยียนอวี่เอ่ยชวนให้ทั้งสองมานั่งด้วยพร้อมกวักมือขาวเรียวยาวของนาง
“ตายแล้ว เยียนอวี่ เจ้าก็มาด้วยหรือ” ดวงตาของหลัวซานเหนียนเป็นประกายขึ้นทันทีเมื่อเห็นสองพี่น้องตระกูลเซียว นางเดินลากเจวี้ยนเอ๋อร์ไปที่โต๊ะจากนั้นก็นั่งลงข้างเซียวเยียนอวี่ “ตายแล้ว เซียวเสี่ยวหลง ไอ้หน้าสาว เจ้าก็มาด้วยรึ ช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้”
หลังจากที่ได้ยินคำพูดนั้น เซียวเสี่ยวหลงก็แทบกระอักเลือดด้วยความโกรธ ทุกครั้งที่เจอหลัวซานเหนียน นางจะเรียกเขาว่าไอ้หน้าสาวตลอด นี่มันช่าง… น่าโมโหเสียจริง!
“บังเอิญ… กับผีน่ะสิ!” เซียวเสี่ยวหลงคิดพร้อมพ่นลมเยาะออกมา จากนั้นก็เชิดหน้าใส่ เมินหลัวซานเหนียนไปอย่างสิ้นเชิง
“เสี่ยวอี้ วานเอาหารให้ไปให้ลูกค้าที” เสียงปู้ฟางลอยออกมาจากครัวพร้อมกลิ่นหอมที่ตลบอบอวลไปทั่งร้าน ทำให้ทุกคนมีสีหน้าเคลิ้มไปเล็กน้อย
เสี่ยวอี้กระโดดดึ๋งไปที่หน้าต่างห้องครัวทันทีที่ได้ยิน จากนั้นก็ยกอาหารมาตามหน้าที่
บรรยากาศภายในร้านดูตื่นตัวขึ้นทันทีเมื่ออาหารเริ่มหลั่งไหลออกจากห้องครัว ทุกคนกินสิ่งที่ตัวเองสั่งอย่างเอร็ดอร่อย
หลังจากที่ลูกค้าส่วนใหญ่กินอาหารเสร็จแล้วออกจากร้านไปหลังจ่ายเงินเรียบร้อย ร้านก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
“เถ้าแก่ปู้ ตอนนี้ว่างหรือยังล่ะ” หลัวซานเหนียนถามด้วยน้ำเสียงรำคาญพร้อมลูบพุงที่ยื่นน้อยๆ ของ
