ตัวเองไปด้วย
ปู้ฟางเช็ดหยดน้ำออกจากมือ ก่อนจะลากเก้าอี้มานั่ง เขามองหน้าหลัวซานเหนียนแล้วพยักหน้าตอบรับ
“เจ้าต้องการอะไร ข้าไม่สัญญานะว่าจะช่วยได้ ต่อให้เป็นเรื่องทั่วไปก็เถอะ” ปู้ฟางเอ่ย
หลัวซานเหนียนเลิกคิ้วขึ้นตอบรับ แต่นางก็หมดอารมณ์ที่จะเดือดใส่ปู้ฟางแล้ว จึงได้แต่ลากเจวี้ยนเอ๋อร์เข้าฉากมา “เจวี้ยนเอ๋อร์ต้องการความช่วยเหลือจากท่าน”
ปู้ฟางประหลาดใจเล็กน้อย เขาเหลือบมองหญิงสาวแสนขี้อายที่กำลังดูขวยเขินเป็นอันมาก คิดไม่ออกจริงๆ ว่านางต้องการเจอเขาไปเพื่ออะไร
เจวี้ยนเอ๋อร์ดูเหมือนต้องรวบรวมความกล้าเป็นอย่างมากในการวางกล่องอาหารลงตรงหน้าชายหนุ่ม จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เถ้าแก่ปู้… ข้า… เมื่อวาน ข้ากลับบ้านไปลองทำ… ทาร์ตไข่ของท่านดู ข้าเลยอยากให้ท่านลองชิมเจ้าค่ะ”
“หืม เมื่อวานแม่นางคนนี้กลับไปทำทาร์ตไข่ที่บ้านรึ”
ปู้ฟางตกใจและหันไปมองนางด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ขั้นตอนการทำทาร์ตไข่นั้นซับซ้อนพอตัว นางทำทาร์ตไข่
ออกมาได้หลังจากที่กินเข้าไปครั้งเดียวน่ะรึ
ชายหนุ่มรู้สึกสนอกสนใจขึ้นมาทันที เขาอยากเห็นว่าทาร์ตไข่ที่นางทำออกมาจะหน้าตาเป็นอย่างไร
“เจ้าทำทาร์ตไข่รึ อืม… ไหนข้าขอดูหน่อย” ปู้ฟางเอ่ย
ก่อนหน้านี้เจวี้ยนเอ๋อร์คิดว่าปู้ฟางจะปฏิเสธนาง แต่เขากลับตอบรับคำขอของนางอย่างผิดคาดไปเสียได้ ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกายขึ้นทันที นางรีบเปิดฝากล่องอาหารแล้วหยิบจานกระเบื้องออกมา ตรงกลางจา
