นนั้นมี… เอ่อ ทาร์ตไข่วางอยู่หนึ่งชิ้น
มุมปากของปู้ฟางกระตุกทันทีขณะมองทาร์ตไข่ตรงหน้า เขารู้สึกอยากหัวเราะแต่ก็หัวเราะไม่ออก
แม้ก้อนที่อยู่ตรงหน้านั้นจะดูคลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นทาร์ตไข่ แต่ทั้งสีและกลิ่นนั้น… ต่อให้อยู่ไกลปู้ฟางก็ยังได้กลิ่นประหลาดโชยออกมา
“มันไหม้มิใช่รึ” ปู้ฟางถามพร้อมขมวดคิ้ว เขาหยิบทาร์ตไข่ขึ้นมามองรอยไหม้บนผิวด้านนอก
“ข้า… ข้าควบคุมความร้อนได้ไม่ดี นี่เป็นชิ้นที่ดีที่สุดแล้วเจ้าค่ะ” เจวี้ยนเอ๋อร์เอ่ย
ปู้ฟางพยักหน้า เขาไม่ได้คิดว่าคำตอบของนางฟังดูประหลาดแต่อย่างใด เนื่องจากในจักรวรรดิวายุแผ่วไม่มีเตาอบ คงจะแปลกไม่น้อยหากนางทำทาร์ตไข่ได้โดยไม่ไหม้ ความจริงแล้วการที่เจวี้ยนเอ๋อร์สามารถทำทาร์ตไข่ออกมาได้ถึงขนาดนี้ก็จัดว่าดีแล้ว
ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มจึงไม่ได้พูดอะไรอีก เขามองหาจุดที่ไม่มีรอยไหม้แล้วกัดลงไป
ทาร์ตไข่ที่เจวี้ยนเอ๋อร์ทำนั้นไม่นุ่มแต่กลับแข็งพอตัว นอกจากนี้ยังอบนานเกินไป ทำให้เคี้ยวยาก
ปู้ฟางนิ่วหน้าตลอดเวลาขณะชิมทาร์ตไข่ สีหน้าของเขาเคร่งขรึมจริงจังมาก
ทุกคนในร้านต่างกลั้นหายใจขณะมองชายหนุ่มที่กำลังเคี้ยวทาร์ตไข่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด การวิพากษ์วิจารณ์อาหารของชายผู้นี้น่าตื่นตาตื่นใจทุกครั้งไป
เซียวเยียนอวี่และเซียวเสี่ยวหลงรู้ดีว่าชายตรงหน้าปากร้ายขนาดไหน ทั้งสองเดาได้ทันทีว่าจะเกิดเหตุการณ์ใดขึ้นหลังจากนี้… อาหารจานนี้จะต้องถูกปู้ฟางชำแหละด้วยคำพูดอย่า
