ดินเข้าห้องไป
“ท่านอาจารย์ขอรับ…”
อาลู่และอาเหวยก้มศีรษะลงแล้วพูดทักทายชายชราในชุดคลุมสีเทาด้วยเสียงเบา
ชายชราผู้นั้นนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกไม้จันทน์ พลางสะบัดพัดที่ทำจากขนนกของอสูรเวทชนิดใดก็ไม่ทราบได้เบาๆ
“พวกเจ้าแพ้รึ นำรางวัลกลับมาไม่ได้ใช่หรือไม่” น้ำเสียงของชายชราเจือแววเยาะเย้ย ทำให้อาเหวยรู้สึกอับอายขึ้นมาทันที ก่อนจะออกจากเมืองไปแข่ง เขาประกาศด้วยความมั่นใจว่าตนเองจะนำรางวัลที่หนึ่งกลับมาได้อย่างแน่นอน แต่ก็ต้องพ่ายแพ้ย่อยยับกลับมาเสียนี่
“ข้าเคยบอกแล้วใช่หรือไม่ ทวีปมังกรซ่อนเร้นเป็นสถานที่ที่กว้างใหญ่ โลกและมุมมองของพวกเจ้านั้นแคบเหมือนบ่อน้ำเล็กๆ ในมหาสมุทรใหญ่โต หากเจ้ามองโลกโดยนั่งอยู่ในบ่อน้ำบ่อน้อยนั้น ก็คงรู้สึกเหมือนตนเองใหญ่คับฟ้า แต่ความจริงแล้วเจ้ากลับเหมือนกบในกะลาน่าขัน” ชายชราเอ่ยขณะหยุดโยกเก้าอี้
จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วมองสองศรีพี่น้องตรงหน้า ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นสั่นตามแรงหัวเราะจนตัวโยน “ไม่เป็นไรหรอก พวกเจ้าทั้งสองไม่จำเป็นต้องโทษตัวเองไป ให้ใช้ความพ่ายแพ้นี้เป็นบทเรียนก็แล้วกัน ทำพลาดครั้งเดียวไม่เป็นไร จงฝึกให้หนักแล้วไปเอาคืนด้วยตนเอง”
“ขอรับ… ท่านอาจารย์ ความจริงแล้วหากข้าใช้หม้อร้อยรสคงไม่แพ้ราบคาบเช่นนี้!” อาเหวยยังคงทำใจยอมรับความปราชัยไม่ได้
ชายชราเหลือบมองอาเหวยแล้วส่ายหน้า “ข้าส่งต่อหม้อร้อยรสให้เจ้าเพื่อให้เจ้าบ่มมันไว้อีกสิบปี หากเจ
