“กลิ่นนี้…”
อาลู่กลืนน่องไก่ทั้งหมดเข้าปากในคำเดียว ดวงตาจับจ้องอยู่ที่ชามข้าวผัดไข่ในมือปู้ฟาง
ข้าวผัดไข่นั้นดูเรืองแสงสีทองมาแต่ไกล ดูสวยน่าหลงใหลเป็นอันมากและดึงความสนใจของพวกเขาได้อยู่หมัด
กลิ่นไข่และข้าวผสมผสานกันอยู่ในอากาศ พุ่งเข้าไปในโพรงจมูกของอาลู่กับอาเหวย ทำให้ทั้งสองพลันมีสีหน้าเหมือนต้องมนต์
ทันทีที่ปู้ฟางวางชามข้าวผัดไข่ลง อาลู่ก็หยิบช้อนขึ้นมาแล้วเริ่มตักกิน
แค่ได้กลิ่นข้าวผัดไข่ชามนี้เขาก็อดรนทนไม่ไหวแล้ว กลิ่นหอมของไข่นั้นไม่ว่าใครที่ได้สูดเข้าไปก็ต้องเกิดอาการท้องร้องด้วยความหิวกันถ้วนหน้า
เขาใช้ช้อนตักลงไป ทำให้เกิดหลุมในข้าวผัดไข่ ไข่นั้นสุกที่ร้อยละแปดสิบพอดิบพอดี และยืดขึ้นมาเป็นสายตามเส้นทางของช้อน แต่กลิ่นที่ถูกกักเก็บเอาไว้ภายในข้าวกลับระเบิดออกมาผ่านหลุมนั้น พุ่งเข้าโอบล้อมอาลู่เอาไว้ทั้งตัว
“อืม…” อาลู่ร้องออกมาพร้อมส่งข้าวผัดไข่หนึ่งช้อนเข้าไปในปาก ดวงตาของเขาที่มองแทบไม่เห็นเนื่องจากโดนชั้นไขมันบังจนเกือบหมดพลันเบิกกว้างขึ้นทันที
พอกลืนคำแรกเข้าไปเสร็จ เขาก็รีบหันไปมองหน้าพี่ชายตนเองด้วยความตื่นเต้นแล้วพูดอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น “พี่ใหญ่… ข้าวผัดไข่นี่อร่อยสุดยอดไปเลย!
“ไข่ที่ใช้ในอาหารจานนี้คือไข่ของอสูรเวทระดับสาม พิราบพายุอัสนี แต่คุณภาพของข้าวนั้นสุดยอดจริงๆ ไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าข้าวพลังปราณที่ตาแก่เป็นคนปลูกเองแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นการ
