จะรับมือไหว
“กร้วม กร้วม”
เสียงฟันขบกระดูกดังลอยมาแต่ไกล ควบคู่ไปกับเสียงเคี้ยวดังแจ๊บๆ เสียงทั้งสองนี้ทำให้ทหารเฝ้ายามสองคนรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ขนลุกซู่ทั่วร่างกาย รู้สึกได้ถึงความน่าขนลุกที่ใกล้เข้ามา
“พี่ใหญ่ เรามาถึงนครหลวงแล้ว” เสียงอู้อี้ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงเคี้ยวกระดูกอีกครั้ง
“ไอ้อ้วนเอ๊ย ไม่พูดไปกินไปมันจะตายหรือ!” อีกเสียงฟังดูรำคาญปนรังเกียจ
“กร้วมๆ ได้… ได้สิ… เข้าใจแล้ว ข้าจะไม่ทำอีกก็แล้วกันนะ แจ๊บๆ” เสียงหัวเราะที่ฟังดูทั้งจริงใจและทึ่มไปในเวลาเดียวกันพร้อมเสียงเคี้ยวกระดูกดังขึ้นอีกครั้ง ตามมาด้วยเสียงกัดฟันกรอดก่นด่าด้วยความเอือมระอาปนโมโหร้ายของอีกฝ่าย
ทหารเฝ้าประตูนครหลวงทั้งสองคนเห็นภาพชายร่างอ้วนผอมที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ชัดขึ้น
เมื่อภาพของพวกเขาปรากฏสู่สายตา รูม่านตาของทหารทั้งสองก็พลันหดแคบ
ผู้มาเยือนคนหนึ่งมีร่างสูงอ้วนท้วน ส่วนอีกคนผอมและเตี้ย คนที่ตัวสูงกว่านั้นอ้วนเป็นอันมาก ร่างทั้งร่างจ้ำม่ำไปด้วยก้อนเนื้อจนดวงตาเล็กหยีแทบจะปิดมิด
ส่วนคนที่เตี้ยนั้นผอมหนังหุ้มกระดูก ปากของเขายื่นออกมา กรามก็เป็นเส้นคมชัด ดูค่อนข้างน่าขบขันไม่น้อย
ชายตัวอ้วนใส่ผ้ากันเปื้อนผืนใหญ่พร้อมกระเป๋าเย็บปะอยู่ด้านหน้า เขาล้วงมือลงไปในกระเป๋าแล้วหยิบน่องไก่หอมฉุยเป็นประกายจากไขมันออกมา ก่อนยัดทั้งน่องเข้าปาก ไม่แม้แต่จะพ่นกระดูกออกมาแต่กลืนเข้าไปทั้งหมดหลังจากเคี้ยวสองสามครั้ง
ค
