กกว่าปกติเพื่อให้เจ้าดำอิ่มท้องยิ่งขึ้น
เนื่องจากวันนี้เป็นโอกาสพิเศษอย่างเทศกาลฤดูใบไม้ผลินั่นเอง…
หลังจากนั้นไม่นานกลิ่นหอมก็ลอยล่องออกจากห้องครัว กลิ่นนั้นหอมเข้มมากเสียจนทำให้ใครก็ตามที่ได้สูดเข้าไปต้องตกอยู่ในภวังค์
ชายหนุ่มเดินถือซี่โครงเปรี้ยวหวานพูนจานออกมา ทันทีที่เขาเอาไม้กระดานปิดทางเข้าออก ลมหนาวก็พลันพัดเข้ามาในตัวร้าน
แม้บรรยากาศของวันเทศกาลฤดูใบไม้ผลิจะครื้นเครงสมเป็นเทศกาล แต่อุณหภูมิก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มพ่นควันขาวออกจากปาก แล้ววางจานซี่โครงเปรี้ยวหวานร้อนฉ่ากลิ่นหอมฉุยลงตรงหน้าเจ้าดำ
เจ้าดำที่กำลังนอนอืดอยู่บนพื้นลืมตาขึ้นทันที มันลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น ลิ้นห้อยออกจากปาก
“เจ้าหมาตะกละนี่จะแสดงอารมณ์ความรู้สึกออกมาแค่ต่อหน้าซี่โครงเปรี้ยวหวานสินะ” ปู้ฟางคิด
ตอนที่ปู้ฟางวางจานซี่โครงเปรี้ยวหวานลงตรงหน้าเจ้าดำ เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าสองเสียงดังมาจากด้านหลัง…
“กร้วมๆ อ้าว… พี่ใหญ่ ตรงนั้นมีร้านอาหารอยู่ด้วย! อะไรกัน กลิ่นเนื้อนี้… หอมเหลือเกิน!”
ปู้ฟางลุกขึ้นยืน แต่ก่อนที่เขาจะได้หันกลับไปมอง เสียงเคี้ยวกระดูกดังลั่นและเสียงอู้อี้ก็ดังขึ้นด้วยความประหลาดใจเสียก่อน
……………….
