ยงน่องไก่ก็ไม่มีวันหมด
จากนั้นอาลู่ก็วิ่งตามอาเหวยผู้เป็นพี่ชายไป
“กร้วมๆ พี่ใหญ่ เราจะไปไหนกันรึ จะไปที่ที่นครหลวงจัดเอาไว้ให้สำหรับพ่อครัวที่จะมาแข่งเลยหรือเปล่า” อาลู่พึมพำถาม
จากนั้นเสียวเกรี้ยวกราดของอาเหวยก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ออกไปไกลๆ ข้า! อย่าพูดกับข้าตอนกำลังกินสิโว้ย!
“จะไปที่นั่นทำซากอะไร ไม่มีประโยชน์ที่จะไปคบค้าสมาคมกับไอ้พวกพ่อครัวขยะเปียกเช่นนั้น เราไปหาอะไรกินกันดีกว่า!” อาเหวยตอบ
…
ปู้ฟางตื่นนอนเวลาเดิมเป็นกิจวัตร หลังจากที่ล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย เขาก็ตบแก้มสองข้างของตัวเองเบาๆ เพื่อให้ตื่นเต็มตา
เมื่อคืนเขานอนหลับเป็นตาย จึงทำให้ทั้งร่างกายและจิตใจรู้สึกสงบเป็นอันมาก นี่เป็นการนอนครั้งที่มีประสิทธิภาพที่สุดตั้งแต่เขาจากโลกแห่งความจริงมาอยู่ในโลกนี้
ปู้ฟางเดินเข้าครัวไปฝึกซ้อมทักษะการแกะสลักและการใช้มีดอย่างช่ำชองเหมือนเดิม เขาแกะสลักได้ดีขึ้นมากตั้งแต่เริ่มฝึกซ้อมครั้งแรก จนสามารถสร้างดอกไม้ที่ดูเหมือนจริงขึ้นมาได้ด้วยการแกะสลักเต้าหู้ที่ทั้งอ่อนและนิ่มจนคงรูปร่างแทบไม่อยู่
แต่ความคืบหน้าของทักษะการใช้มีดกลับช้ากว่าเดิม เนื่องจากตอนนี้ทักษะการใช้มีดฝนดาวตกของเขาขึ้นมาอยู่ที่ระดับสองแล้ว ความยากของมันจึงเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัวเช่นกัน
เมื่อฝึกตามตารางตอนเช้าเรียบร้อย ชายหนุ่มก็เริ่มทำอาหาร อาหารจานแรกที่เขาทำคือซี่โครงเปรี้ยวหวานของโปรดของเจ้าดำ วันนี้เขาเพิ่มปริมาณมา
