องเป็นพ่อครัวจากเมืองอาทิตย์ขจีและเป็นผู้มีชื่อเสียงพอตัวในย่านนั้น พวกเขาศึกษาศาสตร์การทำอาหารโดยเป็นลูกศิษย์ของพ่อครัวชราผู้หนึ่ง และมักออกล่าอสูรเวทในดินแดนป่ารกชัฏเพื่อนำมาเป็นวัตถุดิบ อาหารของทั้งสองทั้งอร่อยและห้าวหาญไปในเวลาเดียวกัน
แม้ชื่อเสียงของพวกเขาจะไม่เป็นที่เลื่องลือนักในจักรวรรดิวายุแผ่ว แต่ที่เมืองที่พวกเขาจากมานั้นไม่มีใครไม่รู้จักคนทั้งคู่
“ข้าก็บอกแล้วอย่างไรว่าอย่าพูดกับข้าตอนกำลังเคี้ยวอาหารอยู่! เจ้าจะให้ข้าบอกจนปากเปียกปากแฉะอีกสักกี่ครั้งถึงจะจำใส่กะโหลก! ฮึ… ตาแก่นั่นเป็นคนบอกให้เรามาเข้าร่วมอย่างไรเล่า เขาบอกว่ารางวัลของผู้ชนะในงานสมโภชปีนี้น่าสนใจทีเดียว และหวังว่าเราจะชิงเอารางวัลนั้นไปให้เขาได้ หากไม่ใช่เพราะเหตุนี้ เจ้าคิดว่าคนอย่างข้าจะเสียเวลามาร่วมแข่งด้วยไปทำอ่าวอะไรกัน” อาเหวยเอ่ยพร้อมพ่นลมเยาะอย่างรังเกียจ พลางเชิดคางคมกริบขึ้น
“รางวัลปีนี้คืออะไรนะ ตาแก่ได้บอกพี่ไหม” อาลู่กลืนน่องไก่ที่เหลือในปากลงท้องไปพร้อมกระดูก จากนั้นก็หันมามองอาเหวยอย่างสงสัยด้วยดวงตาเม็ดก๋วยจี้
“ข้าจะไปตรัสรู้ได้อย่างไรเล่า” อาเหวยพ่นลมเยาะ ตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อไปพร้อมกระทะขนาดใหญ่เบิ้มบนหลัง
อาลู่ดูงงไปชั่วขณะ จากนั้นก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าด้านหน้าผ้ากันเปื้อนต่อ หยิบน่องไก่กลิ่นหอมมันระยับออกมายัดเข้าปาก ดูเหมือนว่ากระเป๋าผ้ากันเปื้อนนี้จะเป็นคลังเก็บของไร้ก้น และเสบี
