นุ่มกระแทกลงไปที่กองแป้งเปียกๆ ซึ่งกำลังหมุนวนในกะละมัง ด้วยความที่เขาสามารถควบคุมพลังปราณเที่ยงแท้ได้อย่างแม่นยำ แป้งจึงสั่นสะท้านอยู่สักพัก
เขายกหมัดขึ้นแล้วต่อยลงไปในกะละมังอีกครั้งหนึ่ง เกิดเสียงดังสะท้อนไปทั่วเหมือนเสียงกระจกแตก
ทั้งสามจ้องภาพที่ปู้ฟางกำลังอัดแป้งเปียกๆ ในกะละมังอย่างไม่ออมมือด้วยใบหน้าตกใจ “นี่เขากำลังทำอาหารอยู่เช่นนั้นรึ ไม่ได้แค่ระบายอารมณ์ใช่ไหม ถ้าต่อยคนเป็นๆ ด้วยหมัดนั้นละก็มีหวัง…”
หลังจากที่ต่อยแป้งในกะละมังไปแล้วไม่รู้กี่ครั้ง ชายหนุ่มก็เริ่มเบามือขึ้นจนเรียกได้ว่าเกือบจะอ่อนโยนเลยทีเดียว กระนั้นทุกหมัดที่เขากระแทกลงไปก็ยังคงส่งเสียงดังกึกก้องออกมาเหมือนเดิม
“นี่มัน… สวรรค์ช่วย!” เซียวเสี่ยวหลงร้องออกมาด้วยความตกใจ สายตาจ้องไปที่หมัดของปู้ฟางซึ่งถูกห่อหุ้มไว้ด้วยพลังปราณ เขาเห็นเส้นด้ายสีขาวเหมือนเส้นไหมติดอยู่กับพลังปราณบนมือชายหนุ่ม
ปู้ฟางยกมือขึ้นอีกครั้ง เผยให้เห็นเส้นด้ายจำนวนนับไม่ถ้วนที่เชื่อมอยู่กับหมัดของเขา เส้นด้ายทุกเส้นเป็นประกายเงางาม บางเบาโปร่งแสงและนุ่มเนียนเสียยิ่งกว่าผ้าไหมที่แพงที่สุด
ปัง
หลังจากที่ต่อยหมัดสุดท้ายลงไปเรียบร้อย ชายหนุ่มก็หยุดเคลื่อนไหวแล้วสลายพลังปราณบนมือทิ้งไป เขายกมือขึ้น เส้นด้ายที่ติดอยู่เมื่อครู่ก็หายไปแล้วเช่นกัน สหายทั้งสามเดินมาก้มดูในกะละมังด้วยความสงสัยใคร่รู้ จากนั้นก็พบว่ากลางกะลังมีก้อนแป้งข้าวเจ้าสีใ
