กับคืนก่อนวันขึ้นปีใหม่บนโลก” ปู้ฟางคิดอยู่สักพัก ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินเข้าไปภายในร้าน
“ขอเวลาสักครู่ ข้าจะเตรียมอะไรมาฉลองโอกาสนี้เสียหน่อย” ปู้ฟางพูดพร้อมเดินไปทางครัว
เถ้าแก่ปู้จะทำอาหารให้พวกเขากินหรือ ดวงตาของเซียวเยียนอวี่ เซียวเสี่ยวหลง และโอวหยางเสี่ยวอี้เป็นประกายขึ้นพร้อมเพรียงกันทันที
ความสามารถในการทำอาหารของปู้ฟางนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่ายอดเยี่ยมเป็นที่หนึ่ง เมื่อได้ชิมอาหารที่เขาทำก็ยากที่จะลืมเลือนรสชาตินั้นไปได้ นี่เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มเสนอว่าจะทำอาหารให้พวกเขากินโดยไม่คิดเงิน… แน่นอนว่าทั้งสามต้องตั้งหน้าตั้งตารออยู่แล้ว
หลังจากผ่านไปครู่เดียว ปู้ฟางก็เดินออกมาจากครัวพร้อมกะละมังขนาดใหญ่ในมือ
ทั้งสามพลันรู้สึกงุนงง เถ้าแก่ปู้จะทำอะไรกันนะ
ปู้ฟางไม่ได้อธิบายอะไร เขาเพียงวางกะละมังใบใหญ่ลงตรงหน้าคนทั้งสามเท่านั้น
กะละมังนั้นดูหนักพอตัว ภายในเต็มไปด้วยแป้งข้าวเจ้าสีสว่างใสเหมือนผงผลึกล้ำค่า
ปู้ฟางเทน้ำจากบ่อน้ำพุบนยอดเขาลงไปในกะละมัง จากนั้นก็ใช้มือกวน
“เถ้าแก่ปู้ ท่านจะทำอะไรรึ” เซียวเสี่ยวหลงถามขณะมองชายหนุ่มด้วยความสงสัย
ชายหนุ่มเจ้าของร้านเหลือบมองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยตอบ “ไม่ต้องพูดอะไร แค่ดูก็พอ”
จากนั้นเขาก็ยกกำปั้นขึ้น ส่งกระแสพลังปราณเที่ยงแท้ให้ไหลกรรโชกออกจากเส้นปราณเข้ามาห่อหุ้มมือข้างนั้นเอาไว้ราวกับเป็นถุงมือ
ปัง! เสียงดังลั่นปะทุขึ้นเมื่อหมัดของชายห
