แทบทุกรายการมีหน่วยเป็นผลึก พลางรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกรีดจนเลือดไหล มือทั้งสองข้างสั่นสะท้าน “พวกนางเหล่านี้ควรจะเห็นใจข้าหน่อย ข้ามีเงินถุงลับเหลืออยู่ไม่มากแล้ว”
“เสี่ยวอี้ จานไหนอร่อยที่สุดจ๊ะ” แม่หนึ่งของเสี่ยวอี้เขยิบเข้ามาใกล้แล้วถามด้วยรอยยิ้ม
เสี่ยวอี้ชี้ไปที่รายการอาหารแล้วประกาศเสียงดัง “ซี่โครงเปรี้ยวหวาน!”
ริมฝีปากของโอวหยางซงเหิงสั่นระริกอยู่พักหนึ่ง จมูกบานด้วยความหดหู่ เขารู้สึกราวกับว่าโอวหยางเสี่ยวอี้เพิ่งฉีกหัวใจเขาออกมาด้วยกระบี่คมกริบ พร้อมหัวเราะเสียงแหลมสูงเชิดหน้าขึ้นด้วยความสะใจ… เงินห้าสิบผลึกหายไปด้วยคำพูดเดียวเสียอย่างนั้น
“เสี่ยวอี้ บอกแม่สองหน่อยว่าอาหารจานไหนอร่อยที่สุดจ๊ะ” แม่สองของโอวหยางเสี่ยวอี้ถามพร้อมรอยยิ้ม ขณะหยิกแก้มสีชมพูปลั่งของเด็กหญิงด้วยความเอ็นดู
เสี่ยวอี้ชี้ไปที่รายการอาหารแล้วประกาศเป็นครั้งที่สอง “เนื้อตุ๋นตำรับจีน!”
มุมปากของโอวหยางซงเหิงกระตุก เขาแทบกระอักเลือดออกมาด้วยความปวดใจ “เนื้อตุ๋นตำรับจีน… จานละร้อยผลึก! ไอ้เด็กนี่ เหตุใดจึงเลือกแต่จานแพงๆ กันเล่า! หากไม่ทำให้พ่อคนนี้ฉิบหายจะตายหรือ”
บรรดาแม่ๆ คนอื่นๆ ของเสี่ยวอี้เวียนกันมาให้เด็กหญิงแนะนำอาหารจานเด็ดเช่นกัน ทุกครั้งนางจะชี้ไปที่รายการอาหาร แล้วแนะนำทุกจานที่ราคาแพงหูฉี่
โอวหยางซงเหิงอ่อนเปลี้ยเสียขา ทรุดลงไปนั่งจ๋อยบนเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว ดวงตาของเขาที่จ้องโอวหยางเสี่ยวอี้อ
