วามไม่อยากเชื่อขณะมองไปที่ก้างขวางคอชิ้นใหญ่
“เซียวเหมิงเคยบอกไม่ใช่หรือว่าตนเองจะไม่สนับสนุนองค์ชายองค์ใด เหตุใดจึงโผล่มาตอนนี้เพื่อช่วยจีเฉิงเสวี่ยกัน” อวี่อ๋องคิด รู้สึกโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที เขารู้ว่าการที่เซียวเหมิงปรากฏตัวย่อมแปลว่าตนเองสังหารจีเฉิงเสวี่ยไม่สำเร็จเสียแล้ว
“วันนี้ข้าเข้ามายุ่งเพราะเหตุผลส่วนตัว” เซียวเหมิงจ้องอวี่อ๋องด้วยสายตาไร้อารมณ์แล้วเอ่ยตอบ “ถึงอย่างไร… ข้าก็เป็นพี่เขยเขา”
“เจ้า…” อวี่อ๋องโกรธเป็นอันมากเมื่อได้ยิน “มันเอาข้ออ้างมั่วซั่วบังหน้า! หากเอยากช่วยจีเฉิงเสวี่ยก็พูดออกมาเลยเสียดีกว่า! มาเล่นบทครอบครัวแสนสุขไปเพื่ออะไรกัน!” เขาคิด
“เฉิงเสวี่ย ไปเสีย ข้าอยากคุยกับอวี่อ๋องเสียหน่อย” เซียวเหมิงเอ่ย
จีเฉิงเสวี่ยลุกขึ้นจากพื้น เขามองเซียวเหมิงด้วยสายตานิ่งเฉยอยู่นานพร้อมเช็ดเลือดออกจากมุมปาก ชายหนุ่มไม่เข้าใจว่าเซียวเหมิงมาปรากฏตัวในช่วงเวลานี้ทำไม
“ไม่ต้องกังวลไป พี่หญิงของเจ้าฟื้นตัวดี” เซียวเหมิงพูดเสียงเบาทั้งที่ยังหันหลังให้จีเฉิงเสวี่ย
องค์ชายสามสะดุ้งเล็กน้อย จากนั้นใบหน้าของชายหนุ่มก็พลันเปลี่ยนเป็นมีความสุขล้น ราวกับว่าอาการบาดเจ็บในร่างกายไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป
คำพูดของเซียวเหมิงเผยให้เขารู้ว่าพี่หญิงของตนตื่นจากอาการนิทราเรียบร้อยแล้ว ซึ่งอาจจะเป็นเหตุผลให้อีกฝ่ายเลือกเข้ามาขัดขวางอวี่อ๋องในคราวนี้
จีเฉิงเสวี่ยมีความสุขมากเสียจน
