หัวเราะออกมา จากนั้นเขาก็หันหลังกลับแล้ววิ่งออกไปจากที่แห่งนั้น
อวี่อ๋องก้าวออกมาข้างหน้า รู้สึกทนไม่ได้ที่ตนเองพ่ายแพ้ขณะมองจีเฉิงเสวี่ยจากไป แต่ทันทีที่ชายหนุ่มขยับตัว สายตาของเซียวเหมิงก็หันมาสบลงที่เขา พร้อมด้วยพลังกดดันที่ถาโถมเข้าใส่ ทำให้หัวใจขององค์ชายสองตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
…
“พี่หญิงตื่นแล้ว… ช่างดีอะไรเช่นนี้! ดูเหมือนว่าวัตถุดิบที่เซียวเยวี่ยนำไปให้เถ้าแก่ปู้จะปรุงเป็นอาหารโอสถทิพย์ได้สำเร็จสินะ สมแล้วที่เป็นเถ้าแก่ปู้ ช่างยอดเยี่ยมไร้เทียมทานจริงๆ!” จีเฉิงเสวี่ยคิด เขาเอามือกุมหน้าอกตนเองด้วยความเจ็บปวด แต่ก็รู้สึกมีความสุขล้นไปในเวลาเดียวกัน
คนที่ชายหนุ่มเป็นห่วงที่สุดคือพี่หญิงของเขา หลังจากที่รู้แผนการของจีรู่เอ๋อร์แล้ว เขาก็เฝ้ารอให้นางตื่นจากนิทรามากขึ้นไปอีก
ตอนนี้พี่หญิงของเขาก็ตื่นขึ้นมาแล้ว จีเฉิงเสวี่ยรู้สึกมีความสุขมากเสียจนไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี
ทันใดนั้นองค์ชายสามก็ต้องสะดุ้งเฮือก ชายหนุ่มมองขึ้นไปแล้วเห็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหิมะมากมาย แต่กลับไม่มีหิมะใดร่วงหล่นลงมาตรงบริเวณที่เขาอยู่เลยแม้แต่เกล็ดเดียว ราวกับว่าชายหนุ่มถูกกักเอาไว้ด้วยครอบแก้วที่แยกตัวเขาออกจากหิมะและอากาศด้านนอก
“เกิดอะไรขึ้นกัน” จีเฉิงเสวี่ยคิด รู้สึกได้ถึงลางร้ายที่คืบเข้ามาใกล้ เขาค่อยๆ ลดระดับสายตาลง แล้วก็มองเห็นร่างร่างหนึ่งค่อยๆ เดินเข้ามาหาจากระยะไกล
แสงสีทองที่รู้สึกสงบเป็นมิตรแ
