นางอยากลองชิมดูหรือไม่” จีเฉิงเสวี่ยพูดอย่างอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้ม
หนี่หยันกะพริบตาปริบๆ สักครู่แล้วตอบรับข้อเสนอทันที นางขอจอกสุรากระเบื้องมาจากปู้ฟาง ก่อนนำมาวางไว้ตรงหน้าจีเฉิงเสวี่ย “รินให้ปริ่มเลย”
“สุราที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่เจ้าเคยดื่มมารึ ฮี่ๆ จะดีกว่า ‘ลมหายใจมังกร’ ที่ตาแก่ขี้เมานั่นเป็นคนหมักไหมนะ” นางพูดพึมพำด้วยรอยยิ้ม
น้ำสะอาดใสเหมือนน้ำจากบ่อน้ำพุถูกรินลงในจอกกระเบื้องจนเกือบเต็ม หนี่หยันยกจอกขึ้นจิบเล็กน้อย ความขมของสุรากระจายตัวไปทั่วปากทันที
“หือ รสชาติดีกว่าที่คิดไว้เยอะ” นางจึ๊ปากแล้วพยักหน้าขณะพูด “แต่หากเทียบกับ ‘ลมหายใจมังกร’ ของตาแก่ขี้เมานั่นแล้ว ข้าว่ามันยังขาดอะไรไปอีกนิดนึง”
ปู้ฟางรู้สึกประหลาดใจพอตัว นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนบอกว่าสุราของเขาด้อยกว่าสุราอีกชนิด จึงทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสนอกสนใจเป็นอันมาก
“‘ลมหายใจมังกร’ ที่ว่านี่คือชื่อสุราชนิดหนึ่งเช่นนั้นรึ” ชายหนุ่มถาม
หนี่หยันมองปู้ฟางแล้วเลิกคิ้วขึ้นขณะคิด “ไอ้ขี้เท่ออย่างเจ้าก็มีจังหวะถามคำถามคนอื่นเหมือนกันเรอะ” นางพยักหน้าอย่างจองหองแล้วพ่นลมเยาะ “ข้ายอมรับว่ารสชาติอาหารร้านเจ้าอร่อยดี แต่… ข้าเคยกินอาหารที่อร่อยกว่าอาหารของเจ้ามากโขอยู่ ทวีปมังกรซ่อนเร้นนั้นกว้างใหญ่เป็นอันมาก แน่นอนว่าย่อมมีรสชาติแสนอร่อยอยู่มากมายให้ค้นหา มีทั้งรสชาติสังเคราะห์และรสชาติจากธรรมชาติ… แน่นอนอยู่แล้วว่าต้องมีอาหารที่อร่อยกว่
