รายการอาหารข้างหลัง
ซงเถาสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เมื่อหันไปมองรายการอาหารบนผนัง รูจมูกก็บานออกเล็กน้อยพร้อมพ่นไอออกมา… เขาคิด “ตาย นี่มันปล้นกันกลางวันแสกๆ ชัดๆ! สมแล้วที่ได้รับสมญานามว่าร้านใจไม้ไส้ระกำหน้าเลือด!”
แต่แน่นอว่าเขาไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ เบื้องหน้าเขามีทั้งเด็กหญิงตัวน้อยผิวขาวน่ารักจากตระกูลโอวหยางและเด็กชายปากเสียหยางเฉิน หากซงเถายอมแพ้พับภารกิจกลับบ้านไปง่ายๆ มันจะไปต่างอะไรกับการเทเนื้อตุ๋นตำรับจีนหอมอร่อยทิ้ง ในตอนที่ตนเองกำลังจะขาดสารอาหารตาย…
“เถ้าแก่! ข้าเอา… ข้าวผัดไข่จานนึง!” ซงเถากดความเจ็บปวดเอาไว้ในใจแล้วสั่งข้าวผัดไข่ที่ราคาหนึ่งผลึก หัวใจของเขาแทบเลือดไหล สมัยนี้ผลึกเดียวก็หายากแล้ว!
เมื่อโอวหยางเสี่ยวอี้ได้ยินรายการที่ซงเถาสั่ง นางก็หันไปมองอีกฝ่ายด้วยสายตารังเกียจ จากนั้นก็พ่นลมเยาะแล้วพูดต่อ “นายท่านตัวเหม็น รีบไปทำซี่โครงเปรี้ยวหวานที่ราคาจานละห้าสิบผลึกมาให้ข้าเร็วเข้า!”
สมแล้วที่เป็นองค์หญิงน้อยแห่งตระกูลโอวหยาง นางช่างร่ำรวยผลึกเสียจริง!
“แล้วเจ้าล่ะ เจ้าจะกินอะไร” ปู้ฟางหันไปถามหยางเฉิน
“ในเมื่อพวกนี้สั่งอาหารไปแล้ว ข้าเอา… สุราหัวใจหยกเยือกแข็งก็แล้วกัน” หยางเฉินเชิดคางสั่ง
ปู้ฟางยิ้มกว้าง ดวงตามองหยางเฉินพร้อมเอ่ย “เป็นเด็กเป็นเล็กห้ามดื่มสุรา”
หยางเฉินตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาเบิกกว้างจ้องปู้ฟางเขม็ง ส่วนอีกฝ่
