ายก็จ้องเขากลับด้วยสายตาไร้ความรู้สึก ผ่านไปสักพัก หยางเฉินก็จำต้องยอมแพ้แล้วหันไปมองทางอื่นในที่สุด… ช่างน่าเจ็บใจอะไรเช่นนี้!
“ช่างมันก็แล้วกัน ข้าเอาเนื้อตุ๋นตำรับจีนจานหนึ่ง!”
“ได้ รอสักครู่” ปู้ฟางพยักหน้าก่อนเดินหันหลังกลับเข้าครัวไป
ซงเถาเดินไปนั่งลงที่โต๊ะ ดวงตามองสำรวจภายในร้าน เขาเห็นร่างเหล็กของหุ่นยนต์อยู่ตรงทางเข้าครัว… นี่น่ะหรือหุ่นเชิดของร้านหน้าเลือดที่สามารถต่อกรกับผู้ฝึกตนขั้นนักพรตยุทธการได้อย่างสมน้ำสมเนื้อ
เมื่อเจ้าขาวหันศีรษะมา ดวงตาสีแดงของมันก็ประสานเข้ากับสายตาของซงเถาพอดี ฝ่ายหลังรีบหลบตาด้วยความหวาดกลัว
“ฮึ! หากรสชาติห่วยแตกสุนัขไม่แลละก็… ข้าจะด่าร้านนี้ให้ถึงโคตรเลย! กล้าดีอย่างไรมาคิดเงินแพงขนาดนี้ ถ้าอาหารรสชาติบัดซบ! ข้าจะประกาศให้ทั้งนครหลวงรู้ว่าร้านนี้มันเป็นอั้งยี่ซ่องโจร!” หยางเฉินประกาศด้วยท่าทางขวานผ่าซากเหมือนเลี้ยงเจ้าดำเอาไว้หลายตัวภายในปาก
โอวหยางเสี่ยวอี้กลอกตา นางไม่สนใจเด็กชายปากเสียนิสัยก็เสียตรงหน้าอีกต่อไป ตอนนี้นางคิดถึงแต่อาหารฝีมือนายท่านตัวเหม็นเท่านั้น หลังจากที่ไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน นางก็หิวมากเสียจนหน้ามืดคิดอะไรไม่ออก… แถมน้ำหนักยังลงไปไม่น้อยอีกด้วย!
หยางเฉินยังคงบ่นกระปอดกระแปดอยู่คนเดียวไม่หยุด แต่ไม่นานนัก กลิ่นหอมของอาหารก็ลอยออกมาจากครัว
กลิ่นเนื้อค่อยๆ ลอยมาปะทะใบหน้าพวกเขาเหมือนผ้าไหมนุ่มลื่นที่ปลอบประโลมผิว ทำให้รู
