งถูกเก็บไว้ที่ชั้นสองต่อไป
กระนั้นไม่ว่าจะเป็นด้านรสชาติหรือหน้าตาความสวยงาม ปลาคาร์ปหินผัดแห้งก็ยอดเยี่ยมพอที่จะไปขายที่ชั้นสามได้เลยทีเดียว!
“นายน้อยปู้ กรุณานั่งรอสักครู่ขอรับ” เฉียนเป่าพูดด้วยรอยยิ้ม เขาทำท่าเชื้อเชิญให้เซียวเสี่ยวหลงและคนอื่นๆ นั่งลงด้วยเช่นกันเพื่อรออาหารจานเด็ด
ปู้ฟางไม่พูดอะไรแต่นั่งลงรออย่างเงียบๆ
ในขณะเดียวกันนั้นเฉียนเป่าก็พูดคุยกับเพื่อนร่วมโต๊ะของเขาอย่างเป็นกันเอง
ไม่นานนักกลิ่นหอมของอาหารก็อบอวลอยู่ในอากาศ ทำให้ลูกค้าหลายคนที่ชั้นสองหันไปมองต้นตอของกลิ่น
พี่หญิงใหญ่ชุนเดินมาพร้อมจานขนาดใหญ่ซึ่งตลบอบอวลไปด้วยควันสีขาวที่ลอยล่องออกจากจาน คราวนี้นางไม่กล้าเดินโยกย้ายส่ายสะโพก เนื่องจากกลัวว่าจะทำอาหารหก
ชายร่างอ้วนในชุดเครื่องแบบพ่อครัวเดินตามนางมาด้วยสีหน้ามั่นใจในตนเอง
“ปลาคาร์ปผัดแห้งมาแล้ว กินให้อร่อย” พี่หญิงใหญ่ชุนพูดอย่างมีเสน่ห์ขณะก้มตัวลงวางอาหารลงบนโต๊ะ
“เถ้าแก่เฉียน ข้าได้ยินว่ามีคนมาจับผิดที่ร้านรึ ขอมาดูเสียหน่อยว่าหมอนี่จะหาข้อผิดพลาดในอาหารของข้าได้หรือไม่!” ชายอ้วนเดินมาหาเจ้าของร้านแล้วพูดเสียงดัง
ปู้ฟางหันไปมองชายอ้วน แล้วชายอ้วนคนนั้นก็หันมามองเขาราวกับรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาที่ตนกล้ามเนื้อบนใบหน้าสั่นระริก
“เจ้าคือไอ้คนที่บังอาจมาจับผิดใช่หรือไม่” การคาดคะเนของชายอ้วนนั้นถูกต้องตรงเป้า ขณะมองไปที่ปู้ฟางพร้อมเอ่ยถาม
“พ่อครัวเฉิน
