นี่นายน้อยปู้ อย่าทำให้เขาตกใจกลัวเลย” เฉียนเป่าพูดพร้อมรอยยิ้ม
ปู้ฟางหน้านิ่งขณะถอนสายตาออกจากชายอ้วน แล้วหันมามองจานปลาคาร์ปหินผัดแห้งตรงหน้าแทน
สีของอาหารจานนี้แจ่มจ้าเตะตาเป็นอันมาก โดยมีทั้งสีทองและสีแดง ชั้นซอสหนาเต็มไปด้วยวัตถุดิบส่งกลิ่นหอมหวานน่ากิน ส่วนปลาที่นำไปทอดกรอบก็มีกลิ่นหอมหวนชวนน้ำลายสอเช่นกัน
หากดูจากหน้าตาเพียงอย่างเดียว อาหารจานนี้จัดได้ว่าไม่เลวเลยทีเดียว
ปู้ฟางหยิบตะเกียบท่ามกลางสายตาของทุกคนที่จับจ้อง เขาจุ่มปลายตะเกียบลงในซอสแล้วเอามาใส่ปาก
เซียวเสี่ยวหลงและคนอื่นๆ กลั้นหายใจ ดวงตาจับจ้องอยู่ที่ชายหนุ่มเป็นตาเดียว พ่อครัวเฉินและเฉียนเป่าเองก็กลืนน้ำลายเอื๊อก ดวงตาจ้องปู้ฟางอยู่เช่นกัน
หลังจากที่ชิมซอสเสร็จ ปู้ฟางก็คีบชิ้นปลาขึ้นมาใส่ปาก เขาลิ้มรสมันสักพักจากนั้นก็วางตะเกียบลง
สีหน้าของชายหนุ่มเรียบเฉยไม่กระดิกตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีใครเดาออกว่าเขาคิดอะไรอยู่
ทันใดนั้นบรรยากาศภายในชั้นสองก็พลันหนักอึ้ง ทุกคนต่างกลั้นหายใจ
…………………
