น้าตาท่าทางที่ดูงดงามไม่มีที่ติ ทั้งสองจึงทำให้บรรยากาศบนถนนแห่งนี้กลายเป็นภาพที่สวยงามขึ้นมาได้
“เถ้าแก่ปู้ ท่านยอมมาส่งองค์ชายสามกับพวกเราด้วยรึนี่!” เซียวเสี่ยวหลงมองปู้ฟางด้วยสายตาตื่นตาตื่นใจ สีหน้าดูเหมือนไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น
ก่อนหน้านี้เมื่อโอวหยางเสี่ยวอี้บอกว่านางอยากชวนปู้ฟางด้วย ชายหนุ่มคิดว่าปู้ฟางคงไม่ยอมมาด้วยอย่างแน่นอน เนื่องจากคนผู้นี้นั้นเย็นชาเสียยิ่งกว่าอะไร แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงกลับตบหน้าเซียวเสี่ยวหลงจนตื่นขึ้นมาดูโลกแห่งความเป็นจริงได้เสียนี่
“ทำไม มีอะไรประหลาดรึ” ปู้ฟางตอบเรียบๆ มองหน้าเซียวเสี่ยวหลงอย่างไร้ความรู้สึก
เซียวเสี่ยวหลงหัวเราะออกมาทันทีอย่างกระอักกระอ่วน และไม่พูดสิ่งใดอีก เซียวเยียนอวี่ที่ยืนอยู่ข้างน้องชายมองชายหนุ่มเจ้าของร้าน เวลาผ่านไปสักพัก นางจึงคำนับเล็กน้อยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้า…”
ปู้ฟางพยักหน้ารับ บรรยากาศแห่งความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งสี่ทันที พวกเขาเดินออกจากตรอก มุ่งหน้าไปยังถนนสายหลักของนครหลวง
ลมหนาวยามเช้าตรู่นั้นเย็นเยือกชวนปวดกระดูก ปู้ฟางกระชับผ้าพันคอให้แน่นขึ้นแล้วมองไปรอบๆ อย่างสนอกสนใจ เขาแทบไม่เคยออกจากร้านเลย จึงไม่ค่อยรู้ว่านครหลวงนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร แม้จะอยู่ที่นี่มานานกว่าสองเดือนแล้วก็ตาม ชายหนุ่มก็ยังไม่คุ้นเคยกับถนนหนทางแม้แต่น้อย
ขณะท้องฟ้าค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ สองข้างทางก็เริ่
