น… ตัดสินใจยากอยู่เหมือนกัน”
ปู้ฟางพลันมีสีหน้าเหมือนตกอยู่ในภวังค์ ชายหนุ่มไม่ได้คาดคิดว่าจักรพรรดิจะมอบรางวัลให้เขา
จักรพรรดิเอามือไพล่หลังแล้วมองไปรอบๆ ร้าน จากนั้นรอยยิ้มอ่านยากก็ผุดขึ้นบนใบหน้า
“เถ้าแก่ปู้ ข้าคิดออกแล้วว่าจะมอบอะไรให้เจ้า ผลึกนั้นคงเป็นรางวัลที่คิดน้อยจนเกินไป และเจ้าก็คงไม่มีโอกาสได้ใช้โอสถราคาแพง ข้าเห็นว่าร้านของเจ้านั้นยังไม่มีป้ายร้าน ถ้าเช่นนั้นหากข้าตั้งชื่อร้านให้เจ้า เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า” จักรพรรดิมองปู้ฟางด้วยความเมตตา
จักรพรรดิคิดว่าปู้ฟางคงไม่ปฏิเสธรางวัลนี้อย่างแน่นอน ป้ายร้านที่จักรพรรดิของอาณาจักรเป็นคนเขียนให้จะทำให้ร้านของเขาโด่งดังขึ้นมาจนกลายเป็นที่รู้จักทั่วราชอาณาจักร รางวัลนี้เหมาะสมกับกิจการของร้านยิ่งกว่าผลึกเงินตราเสียอีก
“ระบบขอแจ้งให้ทราบ การตกแต่งภายในของร้านเป็นธุระของระบบเท่านั้น ระบบได้จัดเตรียมป้ายร้านเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้ว นายท่านห้ามรับป้ายจากผู้อื่นมาแขวนเป็นอันขาด”
ปู้ฟางรู้อยู่แล้วว่าด้วยอุปนิสัยหยิ่งในศักดิ์ศรีของระบบ ระบบต้องไม่อนุญาตให้เขารับรางวัลจากความเมตตาของใครแน่นอน
“ข้าขอบคุณท่านมากสำหรับความหวังดี หากท่านชื่นชอบอาหารที่ข้าทำ ก็ขอให้มากินที่ร้านบ่อยๆ แทนเถิด เรื่องป้ายร้านนั้นไม่มีความจำเป็นแต่อย่างใด ภายในร้านตกแต่งมาเป็นอย่างดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องเสริมเติมแต่งอีก” ปู้ฟางพูดอย่างไร้อารมณ์ พยายามไม่สนใจความรู้สึกผิ
