เจิดจ้าจนแทบมองไม่เห็น ส่วนชิ้นปลานุ่มก็ส่งกลิ่นหอมของเนื้อปลาออกมา
“ท่านปู่จักรพรรดิ ข้าวผัดไข่กับน้ำแกงเต้าหู้หัวปลานั้นเข้ากันเป็นที่สุด ลองชิมน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาจานโปรดของเสี่ยวอี้ดูเจ้าค่ะ”
เมื่อโอวหยางเสี่ยวอี้เห็นใบหน้ามีความสุขล้นของจักรพรรดิ นางก็มีความสุขเอ่อล้นตามไปด้วยราวกับมีดอกไม้ผลิบานในหัวใจ เด็กหญิงวางชามน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาลงตรงหน้าจักรพรรดิ จากนั้นก็ตักน้ำแกงใส่ชามแบ่งให้อีกฝ่ายด้วยตัวเอง
น้ำแกงปลาสีขาวน้ำนมส่งกลิ่นหอมฉุยพอฟัดพอเหวี่ยงกับกลิ่นหอมของข้าวสวยจากข้าวผัดไข่ จักรพรรดิรู้สึกอยากอาหารจนท้องไส้โครกครากขึ้นมาทันที
หลังจากที่ซดน้ำแกงเข้าไปเต็มช้อน รสชาติของปลาและกลิ่นหอมของเต้าหู้ก็เบ่งบานอยู่ที่ปลายลิ้น และเข้าเกาะกุมต่อมรับรสของเขาทันที จนจักรพรรดิอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา “น้ำแกงปลานี่… ยอดเยี่ยมมาก!”
เซียวเหมิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกจากระยะไกล พลางคิด “ฝ่าบาท ข้ารู้สึกโล่งใจนักที่พระองค์พอพระทัย ตราบใดที่พระองค์มีความสุขกับรสชาติอาหาร ก็จะไม่คิดทำลายร้านของเถ้าแก่ปู้ และข้าก็ไม่ต้องเผชิญหน้ากับอสูรเวทในตำนาน ทุกคนล้วนได้ประโยชน์ด้วยกันทั้งสิ้น”
……………………
