้ฟางดังออกมาจากห้องครัว
เสี่ยวอี้วิ่งไปที่หน้าต่างห้องครัวอย่างกระตือรือร้น แล้วยกชามข้าวผัดไข่ที่หอมหวนชวนกินเกินทนมาให้เหลียนฟู่ นางวางชามลงบนโต๊ะแล้วประกาศอย่างน่ารักน่าชัง “นี่ข้าวผัดไข่ที่สั่ง กินให้อร่อยเจ้าค่ะ”
เหลียนฟู่พยักหน้า เมื่อมองเห็นข้าวผัดไข่ในจานเป็นครั้งแรก ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมา เขารู้สึกว่าสิ่งที่วางอยู่ตรงหน้านี้น่าตื่นตาตื่นใจพอตัวเลยทีเดียว ชามข้าวผัดไข่บนโต๊ะส่องแสงสีทองเรืองออกมาเล็กน้อย
เขาใช้ช้อนกระเบื้องสีฟ้าขาวตักข้าวขึ้นมา ไข่ข้นยืดเป็นสายตามช้อนที่ยกขึ้นจากชาม กลิ่นเข้มข้นกว่าเดิมกระจายออกจากข้าวผัดไข่หลั่งไหลเข้าโพรงจมูกของเหลียนฟู่ จนเขาอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึก
“หอมมาก! หมอนี่ดูเหมือนจะมีความสามารถพอตัว” เหลียนฟู่พึมพำ เขาเอาช้อนใส่ปาก ทันใดนั้นรสชาติอร่อยล้ำก็ระเบิดออกมาทันที ไข่ข้นนุ่มนวลกลมกล่อมพลันจับตัวกันในปากเขา กลายเป็นขดลวดที่จู่โจมไปยังต่อมรับรสอย่างเต็มเปา เหลียนฟู่ตกหลุมความอร่อยของอาหารจานนี้เข้าให้แล้ว
“อ… อร่อย!” หลังจากที่กินเข้าไปเต็มคำ เหลียนฟู่ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จนต้องยัดข้าวผัดไข่ช้อนแล้วช้อนเล่าเข้าปากไปเรื่อยๆ
เมื่อโอวหยางเสี่ยวอี้เห็นสภาพของเหลียนฟู่ในตอนนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะปิดปากหัวเราะ “ท่านขันทีค่อยๆ กินก็ได้เจ้าค่ะ ไม่มีใครแย่งอาหารท่านหรอก แถมยังมีอีกหลายจานที่กำลังจะตามมานะเจ้าคะ”
“อืม… อ… อร่อย!” เหลียนฟู่พ
