แมวดำไปที่มุมกำแพง และกลับไปนอนต่อตรงที่ประจำแสนสบาย
มุมปากของปู้ฟางยิ้มเล็กๆ ขณะคิด “ปราการด่านสุดท้ายที่ระบบบอกคือเจ้าหมากินไม่จ่ายนี่เอง มิน่าล่ะ… ระบบนั่นขี้เหนียวทุกกระเบียดนิ้วขนาดนี้ คงไม่มีทางปล่อยให้ข้าทำอาหารเลี้ยงหมาดำที่กำลังจะกลายเป็นหมูเล่นๆ แน่นอน”
“โอ๊ย เอวข้า!” เมื่อเหลียนฟู่รู้สึกว่าพลังน่ากลัวที่กดทับร่างเขาเอาไว้หายไปเรียบร้อย ขันทีก็ลุกขึ้นยืนแล้วหันไปมองเจ้าดำด้วยสายตาหวาดกลัว เขาไม่กล้าพูดอะไรอีก ทำได้แค่วิ่งหนีหางจุกตูดไปโดยใส่เพียงผ้าเตี่ยวผืนเดียว
“เจ้าดำนี่สุดยอดไปเลย!” โอวหยางเสี่ยวอี้ปรบมือชื่นชมอย่างมีความสุข ดวงตายิ้มหยีจนเป็นรูปจันทร์เสี้ยว “เก่งกว่าท่านพ่อเยอะเลย”
แม่ทัพโอวหยางรู้สึกราวกับถูกลูกศรล่องหนพุ่งเข้าปักจึ้กที่กลางใจ… ในสายตาของบุตรสาวสุดที่รักของเขา ตัวเขานั้นสู้แม้กระทั่งสุนัขไม่ได้ด้วยซ้ำ
“ขอบคุณ เถ้าแก่ปู้” เซียวเหมิงขอบคุณปู้ฟางด้วยสีหน้าจริงจัง จากนั้นก็หันไปมองเจ้าดำที่นอนหลับอยู่ด้วยสายตาเหมือนมีอะไรในใจ แล้วจากไปในที่สุด
เขาต้องไปรายงานเรื่องแผนการจับเซียวเยวี่ยและหุนเชียนต้วนที่ล้มเหลวให้จักรพรรดิทราบ
บรรดาผู้ฝึกตนที่มามุงดูเหตุการณ์ในตรอกหายไปอย่างรวดเร็วเหมือนน้ำลง โอวหยางเสี่ยวอี้ก็ถูกบิดาพากลับบ้านเช่นกัน ขณะเดินจากไปนางก็หันมาโบกมือลาปู้ฟางด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข
หลังจากที่ทุกคนไปแล้ว ปู้ฟางก็หันไปมองเจ้าดำที่นอนหลับอุตุอยู่บนพื
