นกันแน่
หุนเชียนต้วนไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเหมือนขันทีเหลียนฟู่ไม่มีผิด
“แม่ทัพเซียว รีบเข้าไปจับพวกวายร้ายจากสำนักที่ซ่อนตัวอยู่ในร้านมาเสีย!” เหลียนฟู่พูดเสียงเย็น
“ไม่ได้!”
“ไม่ได้!!”
โอวหยางซงเหิงและเซียวเหมิงตะโกนตอบพร้อมกัน เซียวเหมิงกลัวร้านนี้ ส่วนโอวหยางซงเหิงก็กลัวว่าโอวหยางเสี่ยวอี้จะเป็นอะไรไป
“เสี่ยวอี้ มานี่มา มาหาพ่อ เป็นเด็กดีนะ” หลังจากที่ตะโกนห้ามเสร็จ โอวหยางซงเหิงก็พูดเสียงหวานอ่อนโยนกับบุตรสาวคนเล็กของตน
โอวหยางเสี่ยวอี้หันไปหานายท่านตัวเหม็น แล้วหันกลับไปมองบิดาที่ดูเหมือนปีศาจร้ายของนาง เด็กหญิงลังเลเล็กน้อยว่าควรไปทางไหนดี นางกะพริบตากลมโตน่ารักปริบๆ
“เจ้าไปหาบิดาเจ้าตรงนั้นเถิด” ปู้ฟางพูดพร้อมลูบศีรษะเด็กหญิง
“ได้! นายท่านตัวเหม็น ท่านระวังตัวด้วยนะ” โอวหยางเสี่ยวอี้พูดอย่างน่ารัก นางเขย่งตัวขึ้นเพื่อเอื้อมมือมาแตะไหล่ปู้ฟาง
เมื่อร่ำลากันเสร็จ เด็กหญิงก็รีบวิ่งไปยืนข้างโอวหยางซงเหิงทันที
“พับผ่าสิ! ใครก็ได้! เข้าไปจับไอ้พวกชั่วจากสำนักสามานย์นั่นออกมาที!” ทันทีที่โอวหยางเสี่ยวอี้มายืนข้างตนเรียบร้อย โอวหยางซงเหิงก็ประกาศกร้าวออกมา ความอ่อนโยนถูกโยนปลิวหายวับไปในอากาศอีกครั้ง เขายกมือขึ้นท้าวสะเอว พลางตะโกนออกคำสั่งด้วยความโกรธเกรี้ยว มือชี้ไปที่ร้านอาหารตรงหน้า
สีหน้าของแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงพลันเปลี่ยนไป
เหลียนฟู่ยิ้มบาง พร้อมจีบมือ
เมื่อได้รับคำสั่ง
