พากันกระโจนเข้าเปิดศึก ทหารประจำวังเองก็เข้าต่อสู้ด้วยเช่นกัน ทั้งสองฝ่ายเริ่มห้ำหั่นกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
ทั้งสองฝั่งมีกำลังเสริมมาไม่ขาดสาย การต่อสู้ทวีความดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ เลือดสดๆ สีแดงฉานสาดกระจายไปทั่วกระเบื้องบนพื้นประตูจัตุรัสมายาสวรรค์
“ไอ้พวกสำนักมดปลวก ได้เวลาสูญพันธุ์แล้ว!”
ตอนที่ทุกคนกำลังสู้กันอย่างดุเดือดนั่นเอง เสียงตะโกนก้องแหลมสูงด้วยโทสะก็ดังกังวานมาจากส่วนลึกของพระราชวัง ร่างที่มีผมสีขาวโพลนเหาะออกมา โบกแส้ฟาดม้าไปมาเล็กน้อย แล้วกระโจนเข้าร่วมตะลุมบอนด้วย
สีหน้าของเซียวเยวี่ยเปลี่ยนไปทันที เขาชะงักงัน “หัวหน้าขันทีเหลียนฟู่! หมอนี่ไม่ได้ต้องคอยปกป้องจักรพรรดิอยู่ตลอดเวลาหรอกรึ เหตุใดจึงเข้าร่วมต่อสู้ด้วยเสียได้!”
หุนเชียนต้วนเองก็มีสีหน้าไม่สู้ดีเช่นกัน เขาลอบสบถอยู่คนเดียว พลังปราณของหัวหน้าขันทีเหลียนฟู่นั้นเทียบเท่าแม่ทัพใหญ่เซียงเหมิง หากทั้งสองคนร่วมมือกัน ต่อให้ฝั่งพวกเขามีผู้ฝึกตนขั้นจักรพรรดิยุทธการมากกว่านี้ ก็ไม่มีทางเอาชนะได้เลย
“ใช่จริงเสียด้วย นี่มันเป็นกับดักที่จีฉางเฟิ่งวางไว้! พวกเราถูกหลอกแล้ว! ทุกคน ถอยทัพ!”
…
“นายท่านตัวเหม็น ในเมื่อวันนี้ไม่มีลูกค้าแล้ว ข้าขอกลับบ้านเร็วได้หรือไม่” โอวหยางเสี่ยวอี้ถามปู้ฟางที่กำลังนอนขดอยู่บนเก้าอี้แถวปากทางเข้า เด็กหญิงทำปากเบะ
วันนี้มีลูกค้าน้อยกว่าปกติจริงเสียด้วย หลังจากที่กองทัพคนอ้วนขาประจำจากไป ก็มีล
