ูกค้าเข้ามาอีกเพียงคนสองคนเท่านั้น ลูกค้าประจำอย่างจีเฉิงเสวี่ยและคนอื่นๆ เองก็ไม่มาเช่นกัน
“ก็ได้ เจ้ากลับไปก่อนได้เลย” ชายหนุ่มเจ้าของร้านตอบหน้าตาย แสงแดดอุ่นของฤดูใบไม้ร่วงนั้นสบายตัวเป็นอันมากจนเขาเริ่มง่วงขึ้นมา
เมื่อโอวหยางเสี่ยวอี้ได้ยินคำตอบของปู้ฟาง ดวงตาของนางก็เริ่มยิ้ม เด็กหญิงพยักหน้าด้วยท่าทางน่ารัก จากนั้นก็กระโจนออกจากร้าน มุ่งหน้าไปยังประตูจัตุรัสมายาสวรรค์
พอได้ยินบทสนทนาระหว่างเจ้าอ้วนจินและสหายเข้า นางก็รู้สึกกระสับกระส่ายมาตั้งแต่เช้า เนื่องจากบิดาของนางเป็นหนึ่งในผู้รับผิดชอบการประหารในวันนี้ หากสิ่งที่พวกนั้นพูดเป็นความจริง บิดาของนางต้องกำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน
เด็กหญิงถอนหายใจเล็กน้อยขณะกำลังจะก้าวออกจากร้านไปยังตรอกทางเข้า แต่ตอนที่ไปถึงทางเข้าร้าน นางก็รู้สึกได้ถึงพลังปราณน่ากลัวที่ซัดเข้าใส่ร่าง
สีหน้าของโอวหยางเสี่ยวอี้เปลี่ยนไปทันที นางรีบหันหลังกลับไปยังทางที่ตนเองจากมาโดยไม่ต้องคิดอะไร
แต่ก่อนที่จะทันได้ก้าวครั้งที่สองนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างกายนางเสียก่อน แขนทรงพลังหอบตัวนางขึ้นมายกค้างไว้กลางอากาศ
“หยุดนะ! เซียวเหมิง! มิเช่นนั้นข้าจะฆ่าแม่นางน้อยของตระกูลโอวหยางให้ตายคามือ!”
เสียงแหบพร่าของเซียวเยวี่ยประกาศก้อง ร่างของเขาเต็มไปด้วยเลือดและบาดแผล กลิ่นเลือดสดๆ โชยออกจากปาก ดวงตาแหลมคมดุร้ายเหมือนสุนัขป่าเดียวดาย ขณะมองกลับไปยังนักล่าที่
