ค์ชายพะยะค่ะ… ร้านนั้นมีอะไรไม่ชอบมาพากลจริงๆ” ชายวัยกลางคนนามว่าซูฉีเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าประหลาด
“หืม ประหลาดอย่างไร”
“มีข่าวลือแพร่สะพัดทั่วนครหลวงว่า ร้านนั้นเป็นร้านอาหารเล็กๆ ที่มีเจ้าของใจดำทมิฬหินชาติ ข้าวผัดไข่ชามหนึ่ง… ราคาแพงถึงสิบผลึกเลยทีเดียว บะหมี่แห้งคลุกชามละร้อยเหรียญทอง ส่วนอาหารจานที่แพงที่สุดคือปลาดองเหล้า ราคายี่สิบผลึก เป็นอาหารที่ราคามหาโหดน่ากลัวมากทีเดียวเชียว” ซูฉีมีสีหน้าประหลาด
“ราคามหาโหดน่ากลัวจริงอย่างที่เจ้าว่า… น้องสามตกหลุมรักร้านอาหารใจดำทมิฬหินชาติเข้าหรอกหรือนี่ ดูเหมือนว่าร้านนี้จะมีอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครล่วงรู้ ซูฉี เจ้าจงหาโอกาสไปเยี่ยมเยียนร้านที่ว่านี่เสีย” มุมปากขององค์ชายรัชทายาทยกขึ้นด้วยความรู้สึกสนอกสนใจ
“ยังเหลือเวลาอีกสองวันก่อนที่แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงจะกำชัยกลับมาที่นครหลวง แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงเป็นชายที่น่ายกย่องเสียจริง เขากำราบสำนักนอกรีตอย่างวังวิญญาณทมิฬได้ในการออกรบเพียงครั้งเดียว ซ้ำยังจับตัวเจ้าสำนักทั้งหกมาได้อีกด้วย เช่นนี้กำลังใจของศิษย์สำนักนั้นจะต้องระส่ำระสายแน่ ถือเป็นลาภอันประเสริฐของจักรวรรดิวายุแผ่วโดยแท้” องค์ชายรัชทายาทลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปรอบๆ บริเวณอย่างช้าๆ พร้อมถอนหายใจไปพลาง
“หากข้าอยากทำให้สถานะองค์ชายรัชทายาทของตัวเองแข็งแกร่งขึ้น เพื่อปูทางไปเป็นจักรพรรดิในอนาคต ข้าจะต้องหาทางให้แม่ทัพใหญ่เซียวมาอยู่ข้างข้าให
