หนุ่มจึงบอกไม่ได้ว่าใครเป็นใคร
“ของข้า” โอวหยางอู๋หรี่ตา ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ข้าวผัดไข่แล้วสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมพุ่งเข้าโพรงจมูกของเขาทันที ชายหนุ่มหน้าเถื่อนพลันคิดว่าอาหารชามนี้ช่างหอมเสียจริง
และแล้วโอวหยางอู๋ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาตักข้าวผัดไข่ขึ้นมาเต็มช้อนแล้วเอาเข้าปาก เมื่อไข่ข้นที่เหมือนของเหลวเข้าปากมันก็จับตัวแข็งทันที พอผสมเข้ากับข้าวไข่มุก ทุกอย่างก็กระเด้งกระดอนในปากของชายหนุ่ม ให้ความรู้สึกประหลาดที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
“เอื๊อก”
หลังจากที่กลืนข้าวผัดไข่ลงไปเรียบร้อย ใบหน้าของโอวหยางอู๋ก็นิ่งสนิท แม้สัมผัสของอาหารจะเลิศล้ำ แต่กลับไม่มีรสชาติแม้แต่น้อย
โอวหยางเจินและโอวหยางตี้ก็ลองชิมเช่นกัน จากนั้นทั้งสองก็ขมวดคิ้ว
“นี่มันบ้าอะไรกัน มันต้องอร่อยรึ… ไม่เห็นมีรสชาติบ้าบออะไรเลย” โอวหยางเจินเม้มปาก จากนั้นก็โยนช้อนทิ้งแล้วก่นด่า
ปู้ฟางชะงัก “เป็นไปได้อย่างไร ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงเนี่ยนะไม่อร่อย”
นี่คือครั้งแรกที่ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงของเขาชนะใจลูกค้าไม่ได้
ปู้ฟางดมกลิ่นข้าวผัดไข่ในอากาศ กลิ่นนั้นยังคงหอมเข้มนุ่มนวลเหมือนผ้าไหมอ่อนนุ่มที่สัมผัสใบหน้าเขา “รสชาติก็ไม่ควรมีปัญหานี่!”
“หรือเพราะไอ้สามคนนี้มีต่อมรับรสไม่เหมือนชาวบ้าน” ชายหนุ่มคิด
“ไอ้ขี้กะโล้โท้ รีบๆ โยนผ้ากันเปื้อนทิ้งแล้วเอาตัวน้องหญิงของพวกข้าคืนมาได้แล้ว ทำออกมากี่จานพวกข้าก็ไม่รู้สึกถึงความอร่อยหรอก” โอวห
