มิใช่สุราหรอกรึ!” สามพี่น้องตระกูลโอวหยางร้องออกมาพร้อมกัน น้ำเสียงฟังดูผิดหวัง
“ข้าก็บอกไปแล้วอย่างไรว่าเราไม่มีสุราขาย” ชายหนุ่มเจ้าของร้านตอบหน้าตาย
“ไอ้ขี้กะโล้โท้ เจ้าแพ้แล้ว หากไม่มีสุราก็ทำให้พวกข้าประทับใจไม่ได้ รีบๆ ส่งตัวน้องหญิงของพวกข้ามาแต่โดยดี” โอวหยางอู๋ถอนใจ ดวงตามองปลาดองเหล้าเบื้องหน้าอย่างผิดหวัง
“ลองกินดูก่อน” ชายหนุ่มพูดเรียบๆ สีหน้าแข็งแกร่งอดทน
ตอนนั้นเองโอวหยางเสี่ยวอี้ที่ก่อนหน้านี้วิ่งหนีเข้าห้องไป พลันเดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าไม่สบายใจ “ทิ้งนายท่านตัวเหม็นไปดื้อๆ เช่นนี้ไม่มีเกียรติเอาเสียเลย… หากหมอนั่นโดนพี่ชายข้าอัดร่วงเล่า”
โอวหยางเสี่ยวอี้รู้ดีว่าบรรดาพี่ชายของนางเลือดร้อนเพียงใด จึงรู้สึกผิดเล็กน้อย
“นายท่านตัวเหม็น อดทนก่อน อย่าเพิ่งตายจนกว่าข้าจะไปถึงนะ” นางภาวนาในใจก่อนรีบวิ่งออกจากห้องไปยังห้องอาหาร
เด็กหญิงแอบมองผ่านประตูเข้าไปยังบริเวณที่ใช้รับลูกค้า ภาพที่เห็นทำให้ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
……………………………….
