็กลับไปยังที่นั่ง “เอาอาหารจานที่แพงที่สุดมา!”
“ไม่ได้ ระดับพลังปราณของเจ้าไม่สูงพอ” ปู้ฟางเอ่ยอย่างเรียบเฉย
เด็กหญิงตกใจพลางคิดในหัว “ร้านผีบ้าอะไรกัน เหตุใดพลังปราณข้าต้องผ่านเกณฑ์ด้วยถึงจะกินข้าวได้!”
“เช่นนั้นเอาข้าวผัดไข่มาชามนึง” นางปากกระตุกแล้วเอ่ยอย่างจนปัญญา
“รอสักครู่” ปู้ฟางเหลือบตามองเด็กหญิงก่อนเดินเข้าครัวไป
เด็กหญิงรู้สึกเบื่อแทบตายขณะรออาหาร นางเหลือบตามองภายในร้าน และตระหนักได้ว่าบรรยากาศนั้นไม่เลวเลยทีเดียว
ชั่วครู่หนึ่ง ปู้ฟางก็เดินออกจากครัวพร้อมด้วยชามกระเบื้องสีฟ้าขาวที่บรรจุข้าวผัดไข่อยู่ภายใน
“นี่ข้าวผัดไข่ที่เจ้าสั่ง กินให้อร่อย”
“ก… กลิ่นหอมเป็นบ้า!”
ดวงตาของเด็กหญิงเป็นประกายขึ้นมาทันที นางจ้องมองข้าวผัดไข่ที่ส่องประกายเจิดจรัสอย่างตื่นเต้น กลิ่นหอมหวนทำให้ท้องของนางร้องเสียงดังโครก
เด็กหญิงเริ่มกินอาหารตรงหน้าทันทีโดยไม่สนใจเก็บอาการ
“ง่ำๆ” ปู้ฟางรู้สึกว่าเด็กหญิงตรงหน้าเขากินด้วยท่าทางเดียวกันกับสุนัขสีดำตัวใหญ่หน้าร้านไม่มีผิด
ข้าวผัดไข่หายวับเข้าท้องเด็กหญิงไปทันที
นางลูบท้องยื่นๆ ของตน ก่อนถอนหายใจออกมาอย่างสบายอุราแล้วไหลตัวลงบนเก้าอี้ “อร่อยสุดยอด!”
“ทั้งหมดหนึ่งผลึก ขอบคุณ” ปู้ฟางจ้องเด็กหญิงจากมุมสูง
เด็กหญิงกะพริบตาคู่สวยของนางขณะมองปู้ฟาง จากนั้นดวงตาของนางก็รื้นน้ำตา ริมฝีปากเล็กๆ สีแดงเรื่อเริ่มเบะ นางพูดกับปู้ฟางด้วยท่าทางน่าสงสาร “พี่ชาย ข
