้าหนีออกจากบ้านมา ไม่ได้เอาเงินติดตัวมาด้วย ในเมื่อข้าเป็นเด็กที่น่ารักน่ากอดขนาดนี้ ท่านพอจะให้ข้ากินโดยไม่คิดเงินได้หรือไม่”
ปู้ฟางคิดอย่างเรียบเฉย “อ้อ เจ้ากะเปี๊ยกนี่เป็นพวกชอบหลอกกินนี่เอง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเห็นแล้วนึกถึงเจ้าดำ”
สุนัขสีดำตัวใหญ่ที่ปากทางเข้าโงหัวขึ้นทันที มันกวาดตามองบริเวณโดยรอบอย่างตื่นตัว เมื่อพบว่าไม่มีสิ่งแปลกปลอม ก็หาวออกมาแล้วกลับลงไปนอน
“เจ้าไม่มีเงินรึ” ปู้ฟางถาม
“ใช่แล้ว” เด็กหญิงกะพริบตาคู่โตชื้นๆ ของนาง ก่อนพูดอย่างน่าสงสาร “ข้าไม่มีเงินติดตัวเลย”
“เจ้าขาว” ปู้ฟางเรียกเสียงเบา
เด็กหญิงสะดุ้งทันที ก่อนจะรู้สึกถึงเงาใหญ่ยักษ์ที่ทาบทับลงมาบนตัวจากเบื้องหลัง
“พวกที่เข้ามาก่อความไม่สงบจะต้องโดนจับแก้ผ้าประจานต่อหน้าประชาชี” ดวงตาจักรกลของเจ้าขาวกะพริบปริบขณะที่เสียงจักรกลของมันเอื้อนเอ่ย
“จ… จับแก้ผ้า! มันจะจับข้าแก้ผ้ารึ!”
เด็กหญิงทำหน้าเหมือนตกอยู่ในภวังค์ จากนั้นใบหน้าของนางก็ซีดเผือดด้วยความหวาดหวั่น
มุมปากปู้ฟางกระตุกอย่างแรงเช่นกัน เขารีบห้ามเจ้าขาวเอาไว้
“ระบบ วิธีการลงโทษพวกชอบหลอกกินคืออะไร” ปู้ฟางเอามือจับจมูกตนเองแล้วเอ่ยถาม ถึงอย่างไรไอ้เด็กแสบนี่ก็ยังเป็นผู้หญิง แม้จะยังไม่มีหน้าอกก็ไม่ใช่เรื่องเหมาะสมที่จะจับแก้ผ้าประจาน
แต่เด็กหญิงนั้นกลัวหัวหดเจียนตายไปเรียบร้อยแล้ว ขาของนางพาลสั่นไม่หยุด “นี่มันซ่องโจรจริงๆ เสียด้วย! มีสิ่งชั่วร้ายอาศั
