มั่น และทะเยอะทะยานเป็นอันมาก
“ถ้านายน้อยเจ้าอยากสั่งก่อนก็ให้เขาสั่งไป” เจ้าอ้วนจินเงยหน้าขึ้นพูด ปากยังคงกินต่อไป เขาไม่อยากเห็นสหายของตนมีเรื่องกับคนเหลี่ยมจัดอย่างเจ้ารู่เก๋อ มิเช่นนั้นวันหนึ่งอาจตายโดยไม่รู้ตัวได้
ชายอ้วนคนอื่นๆ ทำได้เพียงถอยหลังออกมาด้วยสีหน้าขมขื่นเท่านั้น
เจ้ารู่เก๋อพอใจเป็นอันมากกับปฏิกิริยาที่ได้รับ เขาปรายตามองกลุ่มเศรษฐีใหม่อย่างเหยียดหยัน ก่อนยิ้มเยาะด้วยสีหน้ายโส
ปู้ฟางจับตามองเรื่องนี้มาตั้งแต่แรกด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรแล้วก็ไม่สนใจที่จะพูดด้วย
ในที่สุดเจ้ารู่เก๋อก็หันกลับมามองปู้ฟางอีกครั้ง แล้วพูดสั่งอย่างเอาแต่ใจตน “เหตุใดเจ้าจึงยังไม่ไปทำอาหารให้ข้าอีก มัวรออะไรอยู่เล่า”
สีหน้าของพ่อครัวหนุ่มเรียบเฉย ขณะเอ่ยปากตอบอย่างไร้ความรู้สึก “ร้านของเรามีกฎอยู่ ห้ามซื้อกลับบ้าน ลูกค้าแต่ละคนสั่งได้รายการละหนึ่งจานต่อวัน ห้ามเข้ามาก่อความไม่สงบภายในร้าน ห้ามแซงผู้อื่น ร้านเปิดเพียงชั่วยามครึ่งเท่านั้น”
“นี่เจ้ากำลังเน้นว่าห้ามลัดคิวผู้อื่นเช่นนั้นรึ” เจ้ารู่เก๋อหัวเราะคิก ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก มันก็แค่กฎของร้านเล็กๆ ในตรอกห่างไกลเท่านั้น แถมกฎก็เป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น ซึ่งแปลว่าละเมิดได้เสมอ
ปู้ฟางมุ่นคิ้วแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าเอาจริง “ไม่ใช่ ข้าจะเน้นว่าห้ามเข้ามาก่อความไม่สงบภายในร้านและห้ามแซงผู้อื่น นอกจากนี้… ร้านเปิดเพียงชั่วยามครึ่งเ
