พลันยิ้มเหยียดหยัน “อย่าเอาข้าไปเทียบกับพวกขยะเปียกเหล่านั้น หากเจ้าอ้อนวอนร้องขอความเมตตาจากข้าตอนนี้ แล้วเดินเข้าครัวไปทำข้าวผัดไข่เสีย ข้าก็ยังพอจะยกโทษให้ได้ แต่ถ้าไม่แล้วละก็… ลืมไปได้เลยว่าจะยังเสนอหน้าขายอาหารได้อยู่อีก”
“ยังเหลือบะหมี่แห้งคลุกอีกสาม กับผัดผักอีกสาม”
“แส่หาเรื่องเองนะ!”
เจ้ารู่เก๋อโกรธจัดถึงขีดสุด เขาก้าวเท้าไปข้างหน้า พลังปราณเที่ยงแท้หลั่งไหลออกจากฝ่ามือขณะเดินเข้าไปหาปู้ฟาง ชายหนุ่มมั่นใจมากว่าคนธรรมดาทั่วไปไม่มีวันหลบการโจมตีของเขาได้
ปู้ฟางยืนนิ่งอย่างสงบ สายตามองเจ้ารู่เก๋อที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ แต่ก่อนที่อีกฝ่ายจะถึงตัว เสียงหวีดหวิวของลมที่พัดโหมออกจากฝ่ามือของเจ้ารู่เก๋อก็โถมเข้าใส่ปู้ฟางจนเส้นผมของชายหนุ่มปลิวไสว
เจ้าอ้วนจินหรี่ตามอง รัศมีรอบกายเปลี่ยนไปทันที เขาจิกปลายเท้าลงบนพื้น ร่างโจนทะยานขึ้นในอากาศ หมายหยุดยั้งเจ้ารู่เก๋อ
“เจ้าขาว” ปู้ฟางเรียกเสียงเบา
ดวงตาของเจ้าอ้วนจินเบิกกว้าง ขณะที่หุ่นเชิดโลหะสีขาวปรากฏขึ้นเบื้องหน้าปู้ฟาง
ฝ่ามือของเจ้ารู่เก๋อกระแทกลงบนตัวหุ่นเชิดโลหะอย่างจัง แต่ก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
ชายหนุ่มเจ้าของการโจมตีชะงักงัน รวมถึงเจ้าอ้วนจินด้วยเช่นกัน
“พวกที่เข้ามาก่อความไม่สงบจะต้องโดนจับแก้ผ้าประจานต่อหน้าประชาชี!”
ดวงตาจักรกลของเจ้าขาวกะพริบปริบ จากนั้นดวงตาของทั้งเจ้ารู่เก๋อและเจ้าอ้วนจินก็พลันพร่าเลือน ทั้งสองรู้สึกราวกับต
