ดไข่ข้าอยู่ไหน เหตุใดจึงยังไม่ได้อีก!” เจ้ารู่เก๋อที่รอมาสักพักเริ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป
ปู้ฟางปรายตามองอีกฝ่าย “ยังเหลือบะหมี่แห้งคลุกอีกสามชามและผัดผักอีกสามจาน ก่อนจะถึงตาข้าวผัดไข่ของเจ้า”
เจ้ารู่เก๋อสูดหายใจเข้าลึก ความโกรธที่สะสมอยู่ในอกเริ่มล้นออกมา ผมของชายหนุ่มปลิวไสวไปในอากาศ แสงเจิดจ้าเริ่มไหลวนอยู่ในผิวกาย
“คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจเสียที เหตุใดพ่อครัวต่ำต้อยอย่างเจ้าถึงอาจหาญมาท้าทายคนอย่างข้าได้” รูม่านตาของเจ้ารู่เก๋อเริ่มเป็นประกายระยับ ไอพลังน่ากลัวแผ่ออกจากกาย
พลังปราณของเจ้ารู่เก๋ออยู่ที่ระดับสามขั้นคลั่งยุทธการ เขาถือได้ว่าเป็นหัวกะทิในหมู่ผู้ฝึกตนรุ่นใหม่แห่งนครหลวง แม้ว่าจะเทียบอะไรไม่ได้กับปีศาจอย่างเซียวเยียนอวี่จากจวนแม่ทัพเซียว รวมถึงบุตรแห่ง ‘ขุนศึกพิทักษ์จักรวรรดิ’ หยางเฉิน แต่ตัวเขาเองก็จัดว่าเหนือชั้นกว่าอันธพาลอย่างซุนฉีเซี่ยงมากนัก
“เจ้าจะอาละวาดในร้านข้าหรือ”
ปู้ฟางไม่กลัวแม้แต่น้อย ถึงไอพลังที่ร่างกายเจ้ารู่เก๋อปล่อยออกมาจะทรงอำนาจมาก แต่เขาก็ไม่สะทกสะท้าน
“ถ้าใช่แล้วจะทำไม” เจ้ารู่เก๋อเย้ย ก่อนยกมือขึ้นเรียกไอพลังปราณเที่ยงแท้ให้ก่อตัวบนฝ่ามือ
“ก่อนที่เจ้าจะมาเหยียบร้านข้า มีชายกว่าร้อยคนเข้ามาหวังทำลายร้านข้าให้ราบเป็นหน้ากลอง แต่ก็ต้องเผ่นกลับบ้านไปเนื้อตัวล่อนจ้อน เจ้าเองก็อยากล่อนจ้อนกลับบ้านไปอีกคนสินะ” ปู้ฟางพูดหน้าตาย
เจ้ารู่เก๋อลังเลเล็กน้อย แต่ก็
