มีปราณระดับสามขั้นคลั่งยุทธการขึ้นไป หากไม่ถึงกรุณาอย่าสั่ง” ปู้ฟางพูดเรียบๆ
“พี่ใหญ่ของพวกเรามีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วนครหลวงในฐานะ ‘จูล่ง’ แล้วพลังปราณของเขาจะต่ำกว่าระดับสามขั้นคลั่งยุทธการได้อย่างไรเล่า! ไปทำมาเถอะ!” ชายอ้วนคนอื่นๆ เริ่มส่งเสียงอึกทึก
ปู้ฟางยังคงมีใบหน้าเรียบเฉยดังเดิม แต่ลอบมองชายอ้วนที่เป็นพี่ใหญ่คนดังกล่าว “หุ่นแบบนี้จะไปเกี่ยวกับจูล่งได้อย่างไรกัน”
ท้ายที่สุดแล้ว กลุ่มชายร่างยักษ์เหล่านี้ก็สั่งข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงสามชาม ข้าวผัดไข่สูตรปกติสี่ชาม บะหมี่แห้งคลุกเจ็ดชาม และผัดผักอีกเจ็ดจาน
แม้แต่คนที่สงบนิ่งอยู่ตลอดเวลาอย่างปู้ฟางยังยกมุมปากกระตุก “สมแล้วที่เป็นคนอ้วน กินจุจริงๆ !”
ปู้ฟางชอบคนกินเก่ง สำหรับเขาการกินเยอะคือพรจากสวรรค์
ชายหนุ่มเดินเข้าครัวแล้วทุ่มเทพลังทั้งหมดไปกับการทำอาหาร ผ่านไปสักพัก กลิ่นหอมหวนก็โชยออกจากครัว แพร่กระจายไปทั่วร้าน
“หอมเหลือเกิน! ข้าไม่เคยได้กลิ่นอะไรหอมเท่านี้มาก่อนเลย!” กลุ่มชายอ้วนเหล่านี้หยีตา สูดหายใจเอากลิ่นเข้าจมูกด้วยใบหน้าดื่มด่ำเหมือนเมาสุรา
ต่างตั้งหน้าตั้งตารออาหารที่ตนเองสั่งไปอย่างใจจดใจจ่อ
ขณะที่กลุ่มชายร่างอ้วนกำลังรออาหารมาวางที่โต๊ะนั้น ร่างสูงสง่าร่างหนึ่งก็ก้าวผ่านทางเข้าร้านมา
เมื่อเจ้ารู่เก๋อเห็นกองคนอ้วนในร้าน สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที
“ทำไมคนถึงเยอะได้นัก” เจ้ารู่เก๋อประหลาดใจเล็กน้อย
“เจ้าอ้วนจินรึ ไม
