อมมิใช่เรื่องเล็กแน่ เจ้าอยากให้เขาเป็นเจ้าสำนัก?”
เสี่ยวเหอรู้ว่ามิอาจปิดบังคนผู้นี้ได้ จึงกล่าวว่า “ผู้อาวุโสปราดเปรื่อง”
อินซานส่ายศีรษะกล่าวว่า “ชั่วชีวิตนี้เขาไม่มีทางเป็นเจ้าสำนักได้”
ใบหน้าเสี่ยวเหอขาวซีดเล็กน้อย กล่าวถามว่า “เพราะเหตุใด”
“ข้ารู้จักชิงซานดี คนที่เคยมีประสบการณ์เหมือนเขาล้วนแต่เป็นเจ้าสำนักไม่ได้ นอกเสียจากเขาจะทำเหมือนอย่างข้าได้ แต่เขาทำได้ไหมล่ะ?”
อินซานมองดูปลาตุ๋นที่อยู่ในชามใหญ่ตัวหนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “เขาไม่ทำ ดังนั้นเขาเป็นไม่ได้”
เสี่ยวเหอใบหน้าขาวซีด แต่กลับสงบนิ่งได้อย่างรวดเร็ว คล้ายรู้สึกโล่งใจหลังจากนี้สิ้นหวัง นางกล่าวเสียงเบาๆ ว่า “เขาบอกว่าอาจารย์เซียนจิ๋งจิ่วก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน”
อินซานได้ยินชื่อนี้ มุมปากยิ้มขึ้นเล็กน้อย กล่าวว่า “อย่างน้อยเขาก็ไม่ลืมเรื่องนี้”
เสี่ยวเหอกล่าวถามว่า “ท่านมีอะไรชี้แนะหรือไม่?”
ตามความคิดของนาง ในเมื่อหลิ่วสือซุ่ยเป็นเจ้าสำนักชิงซานไม่ได้ เช่นนั้นสู้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายอยู่ที่สวนผักแห่งนี้ไม่ดีกว่าหรือ แต่นางก็รู้เช่นกันว่านี่เป็นเพียงความคิดเพ้อฝัน สักวันหลิ่วสือซุ่ยต้องจากที่นี่ไป หรือกระทั่งอาจจะ
