จากนางไป
“โลกกว้างใหญ่ ไยต้องจำกัดอยู่แค่ชิงซาน? ต่อให้ในอนาคตพวกเจ้าจากที่นี่ไป พวกเจ้าก็ไปที่อื่นได้ หรืออาจจะไปยังแผ่นดินอื่นได้”
นี่เป็นความคิดจริงๆ ของอินซาน
หากมิเป็นเพราะผูกพันกับชิงซาน ตอนนั้นเขาคงจากไปนานแล้ว
เมื่อคิดถึงเรื่องราวในอดีต เขาก็ยื่นตะเกียบแทงเข้าไปในผักโขมสีเขียวที่กองอยู่ในชาม เหมือนกับกระบี่ที่แทงทะลุเข้าไปในภูเขาสีเขียว
“หลังอาจารย์เซียนจิ๋งจิ่วมาที่วัด เขาก็ตามออกไปทุกวัน เหมือนกับในอดีตอย่างไรอย่างนั้น ต่อไปขอเพียงอาจารย์เซียนจิ๋งจิ่วพูดมาประโยคเดียว เขาก็ต้องกลับชิงซาน แล้วแบบนี้ยังจะไปที่ไหนได้อีก?”
เสี่ยวเหอคิดถึงชีวิตในหลายวันมานี้ ในใจรู้สึกขมขื่นขึ้นมา
ตะเกียบของอินซานพลันหยุดค้างอยู่กลางอากาศ เขากล่าวว่า “ข้าไม่ชอบกินผักโขมมากที่สุด มันขมเกินไป”
เสี่ยวเหอไม่เข้าใจความหมายของเขา แต่กลับรู้สึกได้ว่าภายในบ้านพลันเย็นยะเยือกขึ้นมาอย่างมาก
ความเย็นยะเยือกนี้มาจากร่างกายของอินซาน
เสี่ยวเหอคุกเข่าลงไปกับพื้นทันที ใบหน้าขาวซีด ร่างกายสั่นเทาขึ้นมาเบาๆ
พลังของอินซานมิได้แข็งแกร่งอะไร แต่กลับทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวถึงขีดสุด
เหมือนอย่างตอนที่อยู่ในศาลเจ้าเทพทะ
