างนั้นยังจะรออะไรอีกล่ะ?
ฮ่องเต้แคว้นฉินมองดูใบหน้าด้านข้างของจิ๋งจิ่ว รับรู้ได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากกระบี่ไม้ตรงลำคอ เขาคาดเดาได้ถึงความคิดของอีกฝ่าย ใบหน้าจึงขาวซีดขึ้นอีกครั้ง
“ต่อให้เจ้าสังหารข้าพเจ้า เจ้าก็ยังไม่ไม่มีทางได้รับการยอมรับจากเทวทูตอยู่ดี” ในดวงตาของฮ่องเต้แคว้นฉินมีแววตาดุร้ายปรากฏขึ้นมา เขากล่าวว่า “หากฆ่าข้า ไม่ว่าใครก็ไม่มีทางได้ยันต์เซียน เจ้าซ่อนตัวมาจนถึงวันนี้อย่างยากลำบาก หรืออยากจะลองเสี่ยงเช่นนี้ดู? หากปล่อยข้า ข้าจะแบ่งพลังเซียนให้เจ้าหนึ่งในสามส่วน!”
จิ๋งจิ่วยังคงไม่สนใจเขา เพียงแต่มองดูคนตัวเล็กที่อยู่ในควันผู้นั้น หรือก็คือเทวทูตที่ผู้คนพากันเรียกขาน
เทวทูตหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่างบนกระดาษ เมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาของเขา จึงเงยหน้าขึ้นมาแล้วกล่าวว่า “ใช่ เขากล่าวถูกต้อง”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เหตุผล”
“มีเพียงเจ้าแห่งใต้หล้าเท่านั้นถึงจะสามารถไถ่ถามกระถางสัมฤทธิ์ได้ เจ้าเป็นเพียงฮ่องเต้ที่ถูกล้มราชบัลลังก์ มีสิทธิ์อะไรที่จะทำให้ข้ายอมรับได้?”
เทวทูตกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “เจ้าอยู่ที่นี่มาหลายสิบปี ข้าก็ยังไม่เคยออกมาพบเจ้า แค่นี้เจ้าก็น่าจะรู้แล้ว”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ตอนนี้ข้าฆ่าเขาได้”
เทวทูตกล่าวว่า “ต่อให้เจ้าฆ่าเขาก็ไม่มีประโยชน์ คนที่ลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ได้สำเร็จ จะมีสักกี่คนที่ได้กลายเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่?”
เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้
