ถึงแก่กรรม
ทั่วทั้งแคว้นฉู่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ทั้งเมืองสวมชุดไว้ทุกข์ กระทั่งแคว้นฉิน จ้าวและฉีก็ยังส่งคณะตัวแทนมาแสดงความเสียใจ จากคำบอกเล่าของคนในเรือนมหาบัณฑิต เหล่าฮูหยินนั้นได้ขอให้จัดงานศพอย่างเรียบง่าย แต่ในฐานะที่เป็นผู้ปกครองตัวจริงของแคว้นฉู่มาเป็นเวลายี่สิบกว่าปี คำขอนี้ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน คำว่างานศพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็ยังไม่เพียงพอที่จะใช้นิยามภาพงานศพที่เกิดขึ้นในตอนนั้น
เหล่าฮูหยินที่มีสาวใช้คอยพยุงพาลูกชายสามคนออกมาจัดการเรื่องงานศพอยู่หลายวัน แต่คุณชายใหญ่ที่ถูกส่งไปอยู่ทางใต้เมื่อครั้งนั้นกลับมิได้ปรากฏตัว
ในอดีตจิ๋งจิ่วเคยชี้ไปยังยอดเขาเหลี่ยงว่างพลางกล่าวกับเจ้าล่าเยวี่ยว่าไม่ว่าจะเป็นหนทางใด ขอเพียงเดินไปจนสุดทาง สุดท้ายก็มีแต่ต้องวกกลับเท่านั้น บนโลกมีเรื่องราวมากมายที่เป็นเช่นนี้ งานศพของมหาบัณฑิตได้นำมาถึงผลกระทบด้านลบมากมาย หลุมฝังศพไม่เพียงแต่จะใหญ่เกินไป แต่สิ่งที่วุ่นวายมากที่สุดก็คือการห้ามชาวบ้านแต่งงานเป็นเวลาร้อยวัน ทำให้ความเศร้าในหมู่ประชาชนแปรเปลี่ยนเป็นเสียงก่นด่าอย่างรวดเร็ว
บรรยากาศภายในเมืองหลวงค่อยๆ เปลี่ยนไป
ในรุ่งเช้าวันหนึ่ง มหาบัณฑิตเฉินได้พาขุนนางผู้ใหญ่และอ๋องจำนวนหลายคนเข้ามาในวังเพื่อขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท ไม่รู้ว่ามีเรื่องใด
จากข่าวที่ขันทีภายในวังบอกเล่า ฝ่าบาททรงมิได้ให้คนเหล่านี้เข้าเฝ้า
จนกระทั่งในเวลานี้ขุนนางและประชาชนจำนวนมากถ
