ตง จากนั้นลูบเบาๆ
กั้วตงถลึงตา กล่าวถามว่า “เจ้าจะทำอะไร?”
จิ๋งจิ่วยกมือขึ้น
เส้นไหมที่เล็กละเอียดจำนวนนับไม่ถ้วนถูกฝ่ามือของเขาดึงออกมา พริ้วไหวเบาๆอยู่ในลมทะเล เปล่งประกายดูงดงาม
เส้นไหมเหล่านี้ก็คือไหมฟ้า เพียงแต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงถูกเขาดึงออกมาจากในร่างกายของกั้วตง
“เจ้าชอบวิ่งไปทั่ว ดังนั้นต้องจับเจ้ามัดไว้ก่อน”
จิ๋งจิ่วเอาไหมฟ้าที่อยู่ในมือพันไปบนร่างกายของกั้วตง คล้ายกับกำลังพันผ้าอย่างไรอย่างนั้น
กั้วตงย่อมต้องรู้ว่าเขาไม่ได้หมายความเช่นนั้นจริง จึงกล่าวว่า “ได้ยินว่าตอนที่อยู่ในที่ราบหิมะ เจ้าก็ใช้วิธีนี้ช่วยไป๋เจ่า”
จิ๋งจิ่ว กล่าวว่า “ใช่ แต่วิธีนี้ช่วยเจ้าไม่ได้”
สภาวะของเทพกระบี่ซีไห่สูงส่งกว่าลั่วไหวหนานที่ลอบโจมตีไป๋เจ่าไม่รู้ตั้งกี่เท่า
อาการบาดเจ็บของกั้วตงเองก็หนักกว่าไป๋เจ่าในตอนนั้นไม่รู้ตั้งกี่เท่า
ไหมฟ้าและวิชาลับของสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยทำได้เพียงประคองอาการบาดเจ็บของนาง แต่ไม่อาจรักษาได้
กั้วตงจ้องมองดวงตาของเขา พลางกล่าวว่า “เจ้าเป็นใครกันแน่? จิ่งหยางถึงขนาดทิ้งคัมภีร์มุกแดงเอาไว้ให้เจ้า…หรือว่าเจ้าเป็นลูกของเขากับหนานว่าง?”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิดในใจว่าสุดท้ายก็ยุ่งยาก ตัวเองไม่ควรมาเลย เขาย่อมไม่มีทางตอบคำถามของนาง หากแต่ก้มหน้าแล้วเอาไหมพันร่างกายของนางไปเรื่อยๆ ยิ่งทำยิ่งหนา ตำแหน่งเองก็ขยับสูงขึ้นไปเรื่อยๆ ผ่านหน้าอกไปจนถึงลำคอ กำลังจะถึงใบหน้า
“หากเจ้าคิดจะถือโ
