ในเรื่องราวเหล่านี้มีกลิ่นแปลกๆ โชยออกมา
ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ คนที่สำนักจงโจวและสำนักชิงซานสนับสนุนให้เป็นฮ่องเต้องค์ต่อไปไม่เหมือนกัน นี่เป็นปัญหาที่ไม่สามารถแก้ไขได้
ความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ดีขึ้นในช่วงสิบกว่าปีมานี้ของสองผู้นำแห่งสำนักฝ่ายธรรมะดูเหมือนจะแย่ลงอีกครั้ง
ในฐานะที่เป็นเจ้าสำนักจงโจวในอนาคต ต่อให้ไป๋เจ่าจะชื่นชอบจิ๋งจิ่วมากแค่ไหน แต่นางจะไปอยู่กับเขาได้อย่างไร ทั้งสองฝ่ายเกรงว่ากระทั่งเพื่อนก็ยากที่จะเป็นได้
จิ๋งจิ่วมองหญิงสาวที่ดูอ่อนแอบอบบางตรงหน้าต่าง นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไปยังใต้ต้นไห่ถัง
ดวงอาทิตย์ยามเย็นคล้อยไปทางตะวันตก ท้องฟ้าค่อยๆ แดงเรื่อขึ้น กลีบดอกไม้ที่หลุดร่วงลงมาจากกิ่งก้านคล้ายลุกไหม้ขึ้นมา
ถนนด้านนอกเรือนยังคงเงียบเหงา ได้ยินเพียงเสียงซ่อมแซมบ้านเรือน
ไป๋เจ่ากลับมายังใต้ต้นไห่ถัง เงยหน้ามองเขา
“การบำเพ็ญเพียรคือการฝึกฝนตนเอง พวกเราควรจะยอมรับผลกระทบของสิ่งที่ติดตัวเรามาแต่กำเนิด เช่น สำนัก รากเหง้า สกุล สายเลือด…แต่ไม่อาจปล่อยให้พวกมันส่งผลกระทบกับเราได้”
เสียงของจิ๋งจิ่วคล้ายดอกไม้ที่กำลังร่วงโปรยปรายอยู่ในท้องฟ้ายามเย็น ดูเหมือนอบอุ่น แต่ความจริงแล้วเย็นชา
ไป๋เจ่ากล่าวว่า “แต่พวกข้าคิดอยากจะก้าวข้ามสำนัก รากเหง้า หรือกระทั่งขีดจำกัดระหว่างสายเลือดมาโดยตลอด ซึ่งก็เป็นเหตุผลเดียวกัน”
พวกข้าที่นางหมายถึงก็คือตัวเอง ถงเหยียนและลั่วไหวห
