ู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงว่าสมณะตู้ไห่จะช่วยพูดให้สำนักจงโจว
เยวี่ยเชียนเหมินกล่าว “ถูกต้อง ก่อนเทพมังกรจะตาย นักพรตไป๋พบว่ามีคนหนีออกมาจากใต้ดิน คนผู้นั้นเป็นใครกัน? เขาใช่คนที่ปล่อยจักรพรรดิแห่งหมิงออกมาหรือเปล่า?”
“ถึงแม้คนที่หนีออกมาจากคุกสะกดมารผู้นั้นจะมีสภาวะสูงส่ง แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะอยู่ในคุกสะกดมารโดยไม่ถูกชางหลงพบเห็น อีกทั้งยังสามารถหาตัวจักรพรรดิแห่งหมิงในคุกไท่ฉางจนพบด้วย?”
ลู่กั๋วกงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “บางทีอาจารย์เซียนทุกท่านอาจจะยังไม่ทราบว่าภายในคุกไท่ฉางนั้นมีขายพลังปิดกั้นที่ท่านเซียนทิ้งเอาไว้อยู่ นอกจากยอดคนขั้นทะลวงสวรรค์แล้ว จะมีใครที่สามารถทำลายได้?”
เยวี่ยเชียนเหมินกล่าว “แต่คนที่หนีออกมาผู้นั้นจะต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน เหตุใดกั๋วกงถึงยืนกรานไม่เห็นด้วยที่จะสืบสวนนักโทษที่อยู่ในคุกสะกดมาร?”
ลู่กั๋วกงกล่าวว่า “หลายปีที่ผ่านมา ไม่รู้ว่าราชสำนักและสำนักต่างๆ ได้ส่งนักโทษเข้าไปในคุกสะกดมารเป็นจำนวนมากน้อยเท่าไหร่ หรือว่าต้องทำการสืบทุกคน?”
เยวี่ยเชียนเหมินแค่นหัวเราะ “แล้วทำไมจะสืบไม่ได้? ตั้งแต่ช่วงหลายวันมานี้ สืบไปจนกระทั่งเมื่อหลายร้อยปีก่อน ใครที่น่าสงสัยล้วนแต่มิอาจปล่อยผ่านไปได้”
ลู่กั๋วกงนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ในเมื่อผู้อาวุโสเยวี่ยยืนกรานที่จะสืบ อย่างนั้นก็สืบ”
เยวี่ยเชียนเหมินพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง คิดอยาก
