ริงๆ ส่วนเหตุใดประตูห้องขังถึงเปิดออก อันนี้น่าจะต้องถามทางวัดไท่ฉาง”
ลู่กั๋วกงดึงสายตากลับมาจากถ้วยชา มองดูเขาพลางกล่าวว่า “เอกสารเกี่ยวกับคนผู้นี้ของทางกรมชิงเทียนมีปัญหา”
จางอี๋อ้ายสบตาเขา กล่าวว่า “ข้าไม่เข้าใจความหมายของกั๋วกง”
ลู่กั๋วกงมิได้กล่าวอะไรอีก ก้มหน้ามองดูชาที่อยู่ในถ้วยของตน
สมณะตู้ไห่กล่าวถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “คนผู้นี้ถูกจับมาจากที่ไหน เจ้าหน้าที่ของกรมชิงเทียนที่เป็นคนจับคือใคร?”
ทุกเรื่องราวบนโลกกลัวคำว่าตั้งใจมากที่สุด ต่อให้เป็นแผนการที่ระมัดระวังแค่ไหน ขอเพียงสืบให้ละเอียด ก็มักจะสืบจนเจอปัญหา มันมักจะมีบางจุดที่อธิบายได้ไม่ชัดเจน
ยิ่งไปกว่านั้นที่ตอนแรกสำนักจงโจวส่งคนผู้นี้เข้าไปในคุกสะกดมารก็เนื่องเพราะถูกปู้เหล่าหลินข่มขู่ พวกเขาจึงจัดการค่อนข้างรีบร้อน เช่นนั้นย่อมต้องมีช่องโหว่หลายอย่างที่ยังไม่ทันได้ทำการอุด
สีหน้าของเยวี่ยเชียนเหมินค่อนข้างคร่ำเคร่ง กล่าวว่า “ไต้ซือ เหตุใดไม่ถาม…”
สมณะตู้ไห่ยกมือขึ้นมาเพื่อบอกเขาว่าอย่าเพิ่งพูด จากนั้นมองดวงตาของจางอี๋อ้าย พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงเอาไว้ด้วยความเคร่งครัดว่า “ชางหลงตายอย่างน่าเศร้า เมืองเจาเกอตกอยู่ในความวุ่นวาย นี่ไม่ใช่เรื่องของสำนักจงโจวสำนักเดียวเท่านั้น หากเรื่องนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลังแอบซ่อนอยู่จริง ก็ขอท่านใต้เท้าอย่าได้ปิดบัง”
เยวี่ยเชียนเหมินแอบร้องในใจว่าแย่แล้ว สายตามองดูจางอี๋อ
